به بهانه سالروز شهادت مصطفی چمران؛
دکتر مصطفی چمران فرزندی از تبار عشق است
دکتر چمران پس از قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ به همراه تعدادی از دوستان همفکر خود، رهسپار مصر می شود و آنجا به مدت دو سال در زمان عبدالناصر، سخت ترین دروه های چریکی و جنگ های پارتیزانی را می آموزد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از خوبان،در این روزگار که ذهن جوان به سوی اندیشه های مبهم هدایت می شود، چه عاملی برای تحول ذهنی ما لازم است؟ برای شکافتن حقیقت و دریافتن حق از باطل که سوراخ های تفکر اسفنجین ما را پر کند کدام جهت و جناح را نظاره کنیم؟ برای ایجاد تحول و رسیدن به حقیقت نیازمندیم که شخصیت های مثبت تاریخ را اسوه و الگوی خود قرار دهیم. فرهنگ ما در برخورداری از اسوه ها و الگوهای مثبت، غنی است؛ الگوهایی که به بازسازی نیاز ندارند و حتی گرد کهنگی بر آنان نمی نشیند. یکی از این الگوها شهید سرافراز دکتر مصطفی چمران است. او مختص به یک دوره از تاریخ ایران اسلامی نیست، بلکه وی را کودک و پیر و جوان قبول دارند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, خوبان,دکتر مصطفی چمران فرزندی از تبار عشق است که شهادتش، نشانی از اوج همه افق های فتح شده اش می باشد. شهید چمران را، نه تنها با فداکاری و هجرتی که داشت می شناسیم، که او را انسانی بزرگ در علم، فیزیک، عرفان و فلسفه می دانیم؛ مردی که همه پستی و بلندی ها و ظرفیت های وجودی خویش را طی کرد تا به شاهراه ایثار برسد و آنجا بود که خدایش با شهادت، او را در آغوش خویش جای داد و چه جایی امن تر از جوار الهی!
,سال ۱۳۱۱ در تهران به دنیا آمد، پدر و مادرش از خطه استان مرکزی بودند. تحصیلات خود را در مدرسه پامنار آغاز کرد و دوره متوسطه را در مدرسه دارالفنون و البرز گذراند. در دانشکده فنی ادامه تحصیل داد و سال ۱۳۳۶ در رشته الکترومکانیک فارغ التحصیل شد. وی در همه دوران تحصیل، شاگرد اول بود. یک سال در دانشکده فنی تدریس کرد و پس از آن، در سال ۱۳۳۷ با استفاده از بورس تحصیل شاگردان ممتاز به امریکا اعزام شد. او پس از تحقیقات علمی در جمع معروف ترین دانشمندان جهان در کالیفرنیا، معتبرترین دانشگاه امریکا، با ممتازترین درجه علمی موفق به گرفتن دکترای الکترونیک و فیزیک پلاسما شد؛ درجه ای که در آن زمان، شاید ده نفر هم در دنیا به آن دست پیدا نکرده بودند.
,تلاش علمی شهید چمران، وی را از تعالی معنوی غافل نکرد. او از پانزده سالگی در درس تفسیر قرآن مرحوم آیت الله طالقانی در مسجد هدایت، و در درس فلسفه و منطق استاد شهید مرتضی مطهری و بعضی استادان دیگر شرکت داشت. از نخستین اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و یکی از مؤسسان و فعالان انجمن دانشجویان ایرانی در کالیفرنیای امریکا نیز بود.
,دکتر چمران پس از قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ به همراه تعدادی از دوستان همفکر خود، رهسپار مصر می شود و آنجا به مدت دو سال در زمان عبدالناصر، سخت ترین دروه های چریکی و جنگ های پارتیزانی را می آموزد و بهترین شاگرد این دوره شناخته می شود. ازاین رو، بی درنگ مسئولیت تعلیم چریکی مبارزان ایرانی را به او می سپارند.
,حضور در لبنان، بازگشت به ایران بعد از ۲۳ سال هجرت همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی، تلاش برای تربیت نخستین گروه های پاسدار در سعدآباد، معاونت نخست وزیر در امور انقلاب، حضور در وزارت دفاع، حضور در مجلس، حضور در خوزستان با آغاز جنگ، ایجاد ستاد جنگ های نامنظم برای مقابله با تهاجم دشمن، و حضور در سوسنگرد، پله های زندگی مصطفی چمران تا معراج شهادت بود.
,در سحرگاه سی و یکم خرداد ۱۳۶۰، شهادت یکی از اطرافیان دکتر چمران، وی را به شدت ناراحت کرد، چنان که با صدایی محزون و گرفته از غم فقدان او گفت: «خدا او را دوست داشت و برد و اگر ما را هم دوست داشته باشد می برد.» با همه رزمندگان خداحافظی و به سنگرها سرکشی کرد و سپس به سمت خاکریز رفت که حرف ها گفته و ناگفته ماند؛ زیرا خمپاره ای از جبهه دشمن به دکتر اصابت کرد و عروجی علی گونه برایش رقم خورد.
,مصطفی چمران، مردی است که در وصیت نامه اش چنین می گوید: «به خاطر عشق است که فداکاری می کنم. به خاطر عشق است که به دنیا با بی اعتنایی می نگرم و ابعاد دیگری را می یابم. به خاطر عشق است که دنیا را زیبا می بینم و زیبایی را می پرستم. به خاطر عشق است که خدا را حس می کنم، او را می پرستم و حیات و هستی خود را تقدیمش می کنم. عشق، هدف حیات و محرک زندگی من است. زیباتر از عشق چیزی ندیده ام و بالاتر از عشق چیزی نخواسته ام…».
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه