دوستانم شهید گمنام اند ، نام من شد بسیجی فعال

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سمنا، یکی بود ، یکی نبود. تا یادم می آید قصه ها را این گونه شروع می کردند تا مستمع خوابش ببرد. اما من قصه را این گونه شروع می کنم تا بجای این که مخاطبم خوابش ببرد بیدار شود، یکی رفت یکی نرفت. یکی برگشت و یکی برنگشت ، یکی با پای خودش آمد، یکی بر دوش مردم آمد و یکی با پلاک آمد و اما…. یکی آمد بدون پلاک، بدون اسم . نام این قصه را نمی دانم چه بگذارم. بهترست این قصه نام نداشته باشد چرا که قهرمانان واقعی این قصه نیز نام ندارند.

امروز یکشنبه ششم تیرماه ۹۵٫ نگاهم خیره شد به مسافرانی  که از جنوب کشور به سمیرم آمده بود، یک خانواده ۵نفری. از پلاک ماشینشان فهمیدم جنوبی هستند. یادش بخیر ۵ سال پیش هم شهر من میزبان خانواده پنج نفری شد که اتفاقا آنها هم از جنوب آمده بودند. خانواده ی پنج نفری که نه ماشین داشتند که پلاک داشته باشد و نه خودشان پلاک داشتند. ما  آنان را شهید گمنام نامیدیم. و هروز گمنام تر از دیروزشان شدند. اما واقعیت این است که آنان گمنام نیستند و آوازه ی شهرتشان تا آسمان هفتم پیچیده است. آنکه با شهرت قهر است گمنام می آید، گمنام می ماند و گمنام می رود و خوب می داند که اوج شهرت در همین گمنامی هست.

یادم به حرف عزیزی افتاد که گفت آدم باید برای خدا مشهور باشد نه برای خلق خدا، برای خلق خدا گمنام بمان تا پیش خدا مشهور و محبوب شوی، در دنیایی که اکثر مردم نان نامشان را میخورند، گمنامی یک فضیلت فراموش شده است، شهید گمنام نامش مشخص نیست اما راهش مشخص است، راه شهید گمنام راه مردیست که شب ها ناشناس به سراغ ایتام میرفت و تا لحظه ی شهادتش هیچ کس او را نشناخت ….
۵ سال میگذرد ولی یادمان شهدای گمنام سمیرم هیچ فرقی نکرده است. در  طول این چند سال ، نصیبشان از بودجه ای که هزاران میلیاردش را اختلاس کردند و حقوق های نجومی گرفتند، فقط یک سنگ قبر بود.

این ارگان می گوید آن ارگان مسئول است، این مسئول می گوید آن مسئول مقصر است. یادم به سخن شهید باکری افتاد که میگفت: بعد از جنگ به سه گروه تقسیم می شویم: عده ای به مخالفت با گذشته خود بر می خیزند و از گذشته پشیمان می شوند، دسته ای راه بی تفاوتی را بر می گزینند و در زندگی مادی غرق می شوند وهمه چیز را فراموش می کنند .دسته ای به گذشته خود وفادار می مانند و احساس مسئولیت می کنند که از شدت مصائب و غصه ها دق خواهند کرد.

شاید اگر کمی به گذشته وفادار بمانیم و فراموش نکنیم این شهدا برای چه رفته اند و راه بی تفاوتی را کنار بگذاریم، شهدا شفیع ما در روز قیامت خواهند بود چرا که به تعبیر خداوند ، شهدا زنده اند و نزد خداوند روزی دارند.

انتهای پیام/م