دیشب پدر؛ دوباره بی نان به خانه برگشت !

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ هر روز صبح که از خانه قدم بیرون می گذاریم کوچه ها و خیابان ها را نظافت شده و تمیز می بینیم و بارها هم شاهد تلاش رفتگران سخت کوش بوده ایم که سرگرم نظافت معابر بوده اند. بسیاری ازما، حتی یک بار هم با رفتگر محله هم صبحت نشده و یک خدا قوت خشک و خالی هم به او نگفته ایم. «نارنجی پوشان» کارگرانی صدیق و زحمت کش هستند که اگر یک روز کارشان را انجام ندهند کثیفی کوچه ها و محله ها و بوی تعفن زباله ها، همه را کلافه می کند.

تلاش رفتگران شرکت های خدماتی و شهرداری، بر هیچ یک از شهروندان پوشیده نیست و این بار برای عرض سلام و خسته نباشید به سراغ این «یاوران شهر» رفته ایم. کارگرانی که در سرما و گرما از خروس خوان صبح تا پاسی از شب کار نظافت، جمع آوری و انتقال زباله های شهری را به عهده دارند اما دردو دل هایشان حکایت بی مهری وعده هایی از جنس شعار است...

یکی از رفتگران درد و دلش را اینطور آغاز می کند؛ در هفته ی کار و کارگر که چندی پیش برگزارشد و ریاست شورا با لباس رفتگری عکس یادگاری گرفت، 

باز هم جامعه مسئولان شهرستان دیواندره با دادن وعده‌هایی تنها از جنس شعار پیگیری مطالبات کارگران را خواستار شده تا بدون در نظر گرفتن وضعیت بحران مالی موجود در شهرداری این شهرستان تریبون سخنوری خود را چاق کرده و در مداوای این بحران سخنرانی‌ها کنند اما آنچه مشخص است بحران ناکارآمدی و مدیریتی در بدنه شهرداری  است که یا به اعتراف مسئولان فعلی میراث شهرداران گذشته و یا وام‌دار بی‌کفایتی برخی است که اقدام به استخدام و به‌کارگیری بیش‌ از حد نیروی کار (فامیلی)در این نهاد خدماتی کرده اند.

یکی از کارگران  شهرداری که در خصوص معوقات خود گفت بیش از ٤ ماه است که حقوقی دریافت نکرده‌ایم و هنگامی‌که اعتراض می‌کنیم مدیران شهرداری ما را تهدید به اخراج می‌کنند با این شرایط چگونه می‌توانیم خرجی زندگی خود را تأمین کنیم.

براستی چرا.....

یکی از کارگران می گوید؛ خواستم برای کارگری شعر بنویسم...
شعری از برخورد با آهن .
به جای گل....
تمام صبح وشب هایت...
شعری از نابودی ایمانت...
شعری از شرمت به پیش خرده فرزندت..
به پیش بی گنه همسر..
تمناشان لباسی نو....!

انتهای پیام/م