انتخاب اسم، انتخاب رسم، روش و منش

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مکریان،گوناگونی و اختلاف فرهنگ و زبان انسان ها بر روی زمین فرصتی را برای شناخت همدیگر فراهم می کند. شروع این شناخت از اسامی افراد است. اسم نمادی است از این شناخت و معرفی به این شکل که اسم در لغت به معنای لفظی است که بر حقیقت و مسمائی دلالت کند، این کلمه از ماده (سمه) اشتقاق شده و «سمه» به معنای داغ و علامتی است که بر گوسفندان می زنند، تا مشخص شود صاحب آن کیست و شاید از ریشه و ماده (سمو)گرفته شده باشد که در این صورت به معنای رفعت و بلندی است.

انتخاب اسم ابتدایی ترین و مهم ترین مرحله تربیت فرزند است تا آنجا که تاکید شده است که اگر پدر بنا به گذاشتن ارثی برای فرزندانش داشته باشد یکی اخلاق خوب(ادب) و دیگری اسم مناسب می باشد. علت این اهمیت را  می توان در  مواردی چون:

اسم مظهر آینده: گاهی انتخاب اسم به سبب انتظار و یا ادعایی برای آینده فرزندانمان بوده است. هیژا (گرامی، محترم) اسمی کردی است که دلالت بر این موضوع دارد.
برخواسته از اتفاقی خاص: گاهی بر اثر اتفاقی خاص و یا گذشتن از سختی های فراوان فرزندی نصیب خانواده یا قومی می شود که اسم او برخواسته از شرایط تولد و زندگی در رحم مادر است. کاویار (مراد،آرزو) نتیجه چشم انتظاری و صبر پدر و مادری است برای تولد فرزندشان.
برخواسته از مناسب های مذهبی: به سبب توجه عمیق جامعه اسلامی ایرانی و خصوصا کرد زبان به مساله دین و مذهب سبب شده موجی از اسامی اسلامی متناسب با ایام های مذهبی در بین این اقوام رواج داشته باشد. اسم محمد نمونه روشن و بارزی از این انتخاب است.
شخصیت و خصوصیات رفتاری: انتظار ما از فرزندمان و نوع زندگی آینده او سبب می شود که اسامی را که نماد و نشانی از خصوصیاتی رفتاری یا اخلاقی است را برای وی برگزینیم. اسامی چون هیمن (متین،نجیب)، هیدی (آرام،ساکت) نمونه ای از این اسامی می باشد.
معرفی شاخص و الگو: بعضی از خانواده ها که دارای اصالت خانوادگی می باشند و یا بعضی اقوام برای این که فرزندانشان را به عنوان شاخص و الگو معرفی نمایند از اسامی پر صلابت و پر محتوا استفاده می نمایند تا بتوانند رسمی نو را پایه گذاری کنند. این موضوع را در مورد فرزندان پسر و یا فرزندان اول یک خانواده و یا یک قوم بسیار مشاهده می نماییم.

از جهتی در دهه اخیر در زمینه انتخاب اسم در کشور و خصوصا در قومیت های مختلف با مشکلاتی روبرو بوده ایم. مشکلاتی همچون بر هم زدن چهارچوب ها و مبنا های انتخاب اسم، تمسخر بعضی اسامی از طریق جک های مختلف که البته این مسائل ریشه در:

تنوع طلبی: تنوع طلبی ریشه در نرسیدن و عدم بروز تفاوت ها می باشد. آنکه در باطن عمیق و متفاوت نیست به ناچار برای بروز این تفاوت دست به تبدیل و تنوع طلبی می زند. غافل از اینکه اصل موضوع توجه معنوی به درون است. از این حیث ما برای بروز این تنوع طلبی گاهی در انتخاب اسامی این موضوع را بروز می دهیم.
حس رقابت و چشم و هم چشمی: گاهی انتخاب اسامی به جهت رقابت با اطرافیان است و این از نوعی حس تکبر و خودبزرگ بینی نشات می گیرد. لازم به ذکر است که فرزند ما با اسمش رشد می کند و بزرگ می شود. حال اگر اسم مفهومی و مسمایی نداشته باشد این احتمال می رود که در بزرگ سالی مایه بحران هویت برای نوجوان و جوان شود.
روحیه غرب زده: خدا انسان ها را متفاوت افریده است و انسان ها ذاتا میل به تفاوت دارند.
انحصارطلبی: افراد انحصار طلب خود را به جهت روحیه خود محوری که دارند و همچنین به جهت تلاش برای جذب سرمایه ها و توجهات به سوی خودشان عموما خود را عامل تعادل یک جمع می پندارند و نظرات خود را جامع و کامل می دانند و این سبب می شود که هر کس که در مسیری که این اشخاص تعریف نموده اند حرکت نکند غیر عادی (افراطی و یا تفریطی) مورد خطاب قرار بگیرند، مثلا این افراد دوست دارند که بتوانند اسمی را انتخاب نمایند که وجود ندارد. به همین خاطر به سمت اسامی از فرهنگ ها و بوم های دیگر بروند تا خود را از این طریق معرفی نمایند.
تناسب: گاهی مشاهده می شود که اسم فرزند بنا به جایگاه خانواده، شغل والدین، عنوان فامیلی متناسب می گردد، که البته باید به این نکته توجه داشته باشیم که فرد چون در آینده از این اسم متاثر می گردد و بر خود حق می داند که از اسمش سوال نماید باید ملاحظات لازم را در نظر بگیریم.

عموما افراد بر اساس یکی از این ریشه های غلط به انتخاب اسامی فرزندانشان می پردازند. از آنجا که یک فرهنگ و به فراخور آن هویت اجتماعی و تمدن مدنی ما حصل سبک زندگی است، باید این موضوع را در نظر بگیریم که سبک زندگی در انتخاب اسم و تاثیر پذیرفتن از اسم سهمی بزرگ دارد. آنچه در حال حاضر مهم می باشد این است که فرهنگ و بوم ایرانی تاثیر بسزایی در انتخاب اسم دارد. فاصله گرفتن از این فرهنگ اصیل به منزله تغییر سبک زندگی و نوع نگرش ماست. تغییر اسامی اقوامی چون کرد به مرور زمان روحیات، حساسیت ها و خطوط قرمز این قوم را به دست فراموشی سپرده و روحیات و اخلاق هایی چون شجاعت، عزتمندی، اقتدار و استقلال معنوی را از این قوم می برد.

از جهتی اسامی غیر بومی، غیر مذهبی و غیر ملی به مرور زمان فرهنگ غنی و سبک زندگی رو به رشد و متمایز این قوم را از بین می برد. پس از گذشت چند سال این روحیه را در تغییر سبک پوشش، تغییر گویش و زبان و حتی تقلید زبان های دیگر مشاهده می نماییم. این تغییرات تا به آنجا ادامه دارد که اعتماد به نفس این قوم از بین رفته و مردمان این قوم روحیه ای وابسته به خود می گیرند و هویت خود را فراموش می کنند.

لذا بازگشت به اسامی بومی، ملی و مذهبی بالاترین ضرورت برای حفظ نظام و انسجام اقوام ایرانی خصوصا کردزبانان می باشد.

انتهای پیام/م