وقتی اشتغالزایی و تولید، باعث و بانی بهشتی شدن ما می‌شود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مکریان؛از کودکی در کتاب تعلیمات دینی می‌خواندیم دنیا مزرعهٔ آخرت است. بزرگ‌تر که شدیم، فهمیدیم دنیا وسیله‌ای است برای رسیدن به آخرت. اما به راستی، چگونه دنیا با زرق و برق‌هایش، می‌تواند وسیله باشد برای رسیدن به جهان باقی؟ چگونه جهان مادی باید پلی شود تا به آخرت و ‌‌نهایت برسیم؟ چه فرایندی باید طی شود تا از ماده، معنویت به بار نشیند؟

برای رسیدن به جواب این سئوال‌ها، کافی است سراغ کسی برویم که پاسخ‌های این سوال‌ها و دنیای ما را از خود ما بهتر می‌شناسد! به سوی خالق یکتا روی می‌آوریم و به قرآنش، که معجزهٔ قرن است متوسل می‌شویم. از بین نشانه‌های نورانی‌اش به ۷۷ امین سورهٔ مبارکش، سورهٔ قصص می‌رسیم؛ «و ابتغ فیما ءاتک الله الدار الاخره و لا تنس نصیبک من الدنیا.... »؛ در آنچه خداوند به تو داده، سرای آخرت را بطلب؛ و بهره‌ات را از دنیا فراموش نکن .

در دنیای کنونی ما برنامه‌های اقتصادی با هدف قرار دادن زندگی و اصالت دادن به انسان، مفاهیمی چون اخلاق و کرامت و آزادی را به سخره می‌گیرند. حال آنکه اسلام، قرن‌ها پیش خلأ نادیده گرفتن ارزش‌های اخلاقی، کرامت انسانی و مادی انگاری را متذکر شده است و فرصت‌های مادی و بهره‌ها و مالکیت‌های انسانی را در خدمت اهداف عالی‌تر و ماندگار قرار داده است.

حضرت علی (ع) می فرمایند،  کسی که به دنیا به چشم وسیله بنگرد، او را بینا می‌کند و برایش سودمند است و کسی که آن را به چشم هدف بنگرد نابینایش می‌کند و برایش مضر است. چهار اصل مهمی که از این آیهٔ شریفه استنباط می‌شود، به شرح زیر است:

در مواهب دنیایی، باید جست‌و‌جوگر آخرت باشیم.
سهم و بهرهٔ خود از دنیا را نباید فراموش کنیم.
همان طور که خداوند به ما نیکی کرده و برخوردار از نعمت هستیم، به دیگران هم نیکی کنیم.
انباشت ثروت و سهیم نکردن دیگران در آن، مایهٔ فساد است. از مفسدان نباشیم که خداوند مفسدان را دوست ندارد.
تدبر در آیه آیهٔ این کتاب غنی، گشایش‌گر دری و پاسخگوی سوالی از آدمی است. بهره‌گیری از فرصت‌های مادی در جهت اشتغال و تولید می‌تواند زمینهٔ رستگاری و فلاح اخروی و بهشتی شدن آدمی را فراهم کند. آنچه در این دنیا بکاریم در آخرت برداشت خواهیم کرد: هر کو عمل نکرد و عنایت امید داشت/ دانه نکشت ابله و دخل انتظار کرد.

انتهای پیام/م