یادداشت/
توانمندی زنان، قربانی بیتوجهی مسئولین
نادیده گرفتن زنان به عنوان نیمی از منابع انسانی جامعه چرخ توسعه جامعه را کند میکند. به منظور تحقق پیشرفت انسانی توجه به جایگاه نقشآفرین زنان در فرآیند پیشرفت کشور و تامین مطالبات این قشر عظیم در برنامههای پیشرفتی و کلان کشور ضروری است.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مشکات برین؛ توجه به جایگاه زنان در برنامههای پیشرفت کشور دارای اهمیت کلیدی است زیرا مشارکت زنان در عرصههای گوناگون اقتصادی، سیاسی، و فرهنگی از شاخصهای مهم پیشرفت انسانی و پایدار در تعیین درجه توسعهیافتگی یک کشور محسوب میشود.
نادیده گرفتن زنان به عنوان نیمی از منابع انسانی جامعه چرخ توسعه جامعه را کند میکند. به منظور تحقق پیشرفت انسانی توجه به جایگاه نقشآفرین زنان در فرآیند پیشرفت کشور و تامین مطالبات این قشر عظیم در برنامههای پیشرفتی و کلان کشور ضروری است.
ارزیابیها نشان میدهد که تمامی شاخصهای آموزشی، اقتصادی و جمعیتی در مورد زنان کمتر از مردان است و شاخصهای پیشرفت انسانی زنان در ایران خیلی پایینتر از استانداردهای جهانی است. تا زمانی که شاخصهای پیشرفت انسانی به صورت اعم و پیشرفت انسانی زنان به صورت اخص تغییر اساسی نیابند، دستیابی به پیشرفت واقعی در جامعه ما غیرممکن است. لذا سرمایهگذاری در پیشرفت انسانی زنان به پیشرفت مضاعف جامعه کمک خواهد کرد.
فارغ از اثرات سوئی که برخی شغلهای زنان بر امنیت خانواده و تربیت کودک میگذارد شغلهایی که با روحیات زنان سازگاری دارند مزایای قابل توجهی دارد. اشتغال در بیرون از منزل به زنان کمک میکند تا از تخصص و تحصیلات خود بهره ببرد که این مساله در امنیت روانی و احساس کارآمدیشان بسیار موثر است. این دسته از زنان، با کار کردن در بیرون از منزل، باری از مشکلات اقتصادی را از دوش همسر برداشته و موجب میگردد که خانواده از لحاظ مالی در رفاه بیشتری به سر ببرد. علاوهبر این در دوران کهنسالی و کهولت سن و در نبود همسر به علت برخورداری از مستمری، وابسته و نیازمند فرزندان نخواهند بود که خود این مساله در سلامت روان دوران پیری و استقلال بیشترشان موثر خواهد بود. همچنین مشارکت اجتماعی زن در جامعه، مراودات وسیع اجتماعی و به خصوص اشتغال در بخشهای فرهنگی باعث افزایش آگاهیها و دانستنیهای زن شده و او را در تربیت فرزندان حمایت بسیاری میکند.
اگر بخواهیم به فعالیتهای زنان در سه دهه اخیر نگاهی بیندازیم خواهیم دید که در واقع دهه اول، دهه سکوت بود و حضور زنان در سطوح بالای برنامهریزی خیلی پررنگ نبود و فضای فرهنگی دهه اول انقلاب از دلایل این امر است و ما در این دوران تجمع زنان را فقط در دو رده آموزش و بهداشت دیدیم و عنوان نمودن روز میلاد حضرت فاطمه (س) به عنوان روز زن و روز مادر سرآغاز و زمینهای برای طرح مسایل مربوط به زنان بود.
در دهه دوم انقلاب گامی در جهت ایجاد باور برداشته شد و چاپ نشریات زنان، تشکلهای انجمنهای صنفی، تأسیس کمیسیونهای امور بانوان فرمانداری در سال 1368 در سطح استانها اهمیت وجود و سازمانهایی برای بررسی مشکلات زنان را نشان میدهد.
در دهه سوم انقلاب ما شاهد حضور گسترده بانوانی در انتخابات مجلس و شوراها، ورود گسترده دانشآموزان دختر به دانشگاهها، افزایش پوشش تحصیلی دختران، رشد سواد زنان، افزایش تعداد زنان عضو هیأت علمی دانشگاه بودیم و این بیانگر آن است که نگاه علمی به مسایل زنان در این دهه آغاز میشود. همچنین ایجاد رشته مطالعات زنان در مقطع کارشناسی ارشد، رشته خانواده در مقطع کارشناسی و رشته مدیریت خانواده در دانشگاه جامع علمی ـ کاربردی و تأسیس مراکز تحقیقاتی مربوط به زنان توجه به نقش زنان در توسعه را نشان میدهد.
در شرایط امروز جامعه زنان نیازمند مشارکت اقتصادی و اجتماعی هستند و کشور باید از نیروی کار زنان برای توسعه و پیشرفت بهرهبرداری کند.
کارشناسان اقتصادی بر این باورند که بدون حضور زنان در فعالیتهای اقتصادی، شکوفایی و توسعه همهجانبه شکل نمیگیرد و اهداف رشد و توسعه اقتصادی محقق نمیشود. جایگاه زنان در عرصه کار و تولید به ویژه اقتصاد مقاومتی حائز اهمیت است و نمیتوان از مشارکت اجتماعی و اقتصادی زنان چشمپوشی کرد.
حال آنچه باید پیرامون نقش زنان چهارمحال و بختیاری در تحقق اقتصاد مقاومتی بیان کرد، این است که در سال 85 نرخ اشتغال بانوان در چهارمحال و بختیاری 14.10 درصد بوده که براساس آخرین سرشماری در سال 90 این نرخ به 10.18 درصد تقلیل یافت. براساس سرشماری سال 90، 448 هزار نفر از جمعیت 970 هزار نفری چهارمحال وبختیاری (معادل 49) درصد را زنان تشکیل میدهند. از مجموع 35 هزار نفر کارکنان ادارات استان چهارمحال وبختیاری، 21 هزار و 812 نفر را مردان و 13 هزار و 236 نفر را زنان تشکیل دادهاند که سهم زنان 37.7 درصد کارمندان دستگاههای اجرایی است. براساس این سرشماری درمناطق شهری چهارمحال و بختیاری، حدود هشت درصد زنان شاغل، سه درصد بیکار، 64.5 درصد خانه دار و 23 درصد مشغول تحصیل هستند. 6 درصد زنان روستایی چهارمحال و بختیاری شاغل، یک درصد این زنان بیکار، 17 درصد مشغول تحصیل و 72.8 درصد خانه دار هستند. این آمار به وضوح بیانگر آن است که نقش زنان در اقتصاد مقاومتی توسط دولت جدی گرفته نشده است.
مراکزی مانند امور زنان و خانواده استانداری و اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی که ارتباط مستقیم با زنان، امور خانواده و فرهنگ استان دارند نتوانستهاند از استعداد و توانمندیهای زنان در راستای پیشرفت اقتصاد و فرهنگ استان هیچ استفادهای کنند به عنوان مثال صنایع دستی استان که غالبا به دستان هنرمند زنان استان ساخته میشود اکنون زیر سایه بیتوجهی و بیمهری مسئولین در حال نابودی است بررسىها و مطالعات انجام شده نشان مىدهد که تولیدات صنایع دستى استان عمدتا جنبه خود مصرفى دارد و به صنایع دستى به عنوان یک پیشه و حرفه درآمدزا توجه نمىشود و هیچ صنایع مدرن و کارگاهى برای این صنعت استانی وجود ندارد حال آنکه اگر چنین توانمندی زنان استان حمایت و به مرحله تولید برسد نقش عمدهای در تحقق اقتصاد مقاومتی در استان ایفا خواهد کرد این در صورتی است که صنایع دستی استان مانند قالی چالشتر در بیتوجهی به سر میبرد که به خودی خود قابلت صادرات آنهم در بخش وسیعی از منطقه و حتی اروپا دارد.
نکتهای که اکنون باید به آن توجه شود برنامهای جامع و کامل است که در آن نهتنها به توانمندسازی ظرفیت زنان استان باید توجه شود که نهایتا باید از این ظرفیت برای پیشرفت استان و صنعتیسازی این توانمندیها استفاده کرد که همت مسئولین امر را میطلبد.
یادداشت از زهره فلاح پور
,
,
,
, .,
,
, ., ., .,
,
, .,
,
, 1368 , .,
,
,
,
,
,
,
,
, 17 , .,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه