یادداشت
درسی که دولتمردان از کودتای ترکیه باید بیاموزند
از زمانی که اردوغان وارد عرصه ی حاکمیت این کشور شده تلاش می کند با شگردهای مختلف و نادیده گرفتن حقوق برخی همسایگان، جایگاهی ویژه برای ترکیه در منطقه، جهان اسلام و حتی در سطح بین الملل باز کند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از گام نیوز ترکیه از کشورهای مهم منطقه محسوب می شود. از زمانی که اردوغان وارد عرصه ی حاکمیت این کشور شده تلاش می کند با شگردهای مختلف و نادیده گرفتن حقوق برخی همسایگان، جایگاهی ویژه برای ترکیه در منطقه، جهان اسلام و حتی در سطح بین الملل باز کند. همه ی اینها به خوی عُلوّ و برتری جویی وی بازمی گردد. رفتارهای متناقض او در برابر رژیم اشغالگر قدس، حمایت ویژه از داعش و گروه های تکفیری در راه اندازی جنگ در سوریه و تلاش برای سرنگونی بشار اسد بخشی از اقدامات وی است.
اردوغان در راستای دستیابی به این خوی توسعه طلبی اش درهمراهی با غرب و اروپا و به طور کلی جهان سلطه کم نگذاشت. به طوری که استنباط اولیه هر کس این می بود که جهان غرب و در رأس آن آمریکا حامی بی چون و چرای اردوغان است. کودتای اخیر که تا فاصله ی یک قدمی سرنگونی اردوغان پیش رفت به اقرار همه ی اگاهان سیاسی با رضایت و با چراغ سبز آمریکا انجام شد. بدون تردید اگر این کودتا به پیروزی می رسید اولین حامی اش آمریکا و رژیم سعودی بودند.
,
چرا این اتفاق افتاد و آمریکا چنین موضعی در برابر حکومتی مثل اردوغان دارد؟ در حالی که اگر در کشوری مثل سعودی چنین اتفاقی بیفتد آمریکا به هیچ وجه با آن همکاری و همراهی نخواهد کرد، مگر آنکه بداند بعد از پیروزی کودتاگران با او همراهی خواهندکرد. دلیلش روشن است اردوغان و امثال او هرچقدر پاچه خواری آمریکا را کنند باز هم آمریکا در تصورش این است که آن ها در برهه ای شعارهایی داده اند و مواضعی گرفته اند که احتمال دارد در آینده نیز به همان سمت و سو بروند. آمریکا برای دفاع از آن دسته از رژیم ها سنگ تمام می گذارد که بداند از نوک سر تا انگشتان پا به او وابسته هستند و در هیچ شرایطی بدون اجازه او موضعی نخواهند گرفت و اقدامی نخواهند کرد. فلذا اردوغان به زعم آمریکا نمی تواند برای آمریکا چنین مهره ای باشد.
,
نمونه دیگرش محمد مرسی بود. درست است که مرسی به عنوان نماینده مخالفان حسنی مبارک رئیس جمهور مصر شد ولی واقعیت این است که بعد از رسیدن به ریاست جمهوری، نه تنها در برابر آمریکا موضعی خصمانه نگرفت بلکه در راستای سیاست های این ابرقدرت حرکت کرد. به دست بوسی پادشاه سعودی رفت و در هنگام دیدارش از ایران برای شرکت در کنفرانس غیر متعدها حاضر نشد ملاقات کوتاهی هم با رهبر معظم انقلاب داشته باشد. دیداری که در عرف دیپلماتیک مرسوم است و الزاما به معنای همراهی رئیس دولت دیدار کننده با مواضع ایران نیست. در زمان حاکمیت مرسی فضای سیاسی حاکم بر مصر آن قدر ضد شیعی و ضد ایرانی شد که رهبر شیعیان در مصر بدست گروه های تکفیری به شهادت رسید ولی دولت مرسی موضع قاطعی نگرفت. ولی با همه این چراغ سبزهای مرسی باز هم آمریکا و به تبع آن رژیم آل سعود پشت پرده از کودتای ژنرال سی سی حمایت کردند و مرسی به سرنوشتی دچار شد که هم اکنون شاهد آن هستیم. دلیلش نیز همان بود که بدان اشاره شد. آمریکا حمایت همه جانبه خود را از رژیمی نشان می دهد که در سابقه اش هیچ نشانه ای از مخالفت یا سرپیچی وجود نداشته باشد. او نوکر سرتاپا حلقه به گوش می خواهد و لذا هر قدر اندک هم که احتمال بدهد این رژیم ممکن است در آینده خودی نشان دهد زیر پایش را خالی خواهد کرد تا در موقع مناسب او را بر زمین بزند و مهره ای را به جایش بکارد تا خیالش از او کاملا راحت باشد.
,
و اما هدف از همه ی آنچه که از آن ذکری به میان آمد این است که به اصلاح طلب های میهنی و فعالان فتنه 78 و 88 و حتی آن هایی که در مخالفت با نظام جمهوری اسلامی از ایران رفتند و امروز به عنوان عصای دست آمریکا در مبارزه با نظام جمهوری اسلامی فعالیت می کنند بگویم همین قدر که در برهه ای شما سابقه مخالفت با آمریکا یا عدم همراهی با سیاست های این کشور را در کارنامه خود دارید یا حداقل حضور در حاکمیت جمهوری اسلامی در پرونده اتان به چشم می خورد، آمریکا به عنوان یک نامحرم به شما می نگرد.
,
,
هرچند که عده ای با صدها تحلیل بخواهند اثبات کنند که ما باید کدخدایی آمریکا را بپذیریم و با آن کنار بیاییم یا عده ای پا را از این فراتر بگذارند که گذارده اند و به عنوان سربازان پیاده نظام آمریکا علیه نظام جمهوری اسلامی فعالیت های قلمی و سیاسی و رسانه ای داشته باشند، باز هم برای آمریکا اطمینان بخش نخواهد بود. سرنوشت قذافی نیز درس عبرت دیگری برای طرفداران رابطه و مذاکره با آمریکاست. قذافی همه ی تأسیسات هسته ای کشور خود را دو دستی تقدیم آمریکا کرد. از همه شعارها و حرف هایی که در طول سال ها حکومتش زده بود دست کشید، اظهار پشیمانی کرد و هر سازی که آمریکا زد او برایش رقصید ولی هیچکدام از اینها برای آمریکا اطمینان بخش نبود. آمریکا در گذشته ی قذافی مخالفت با آمریکا را می دید و این جرم بزرگی است که به هیچ وجه برای آمریکا قابل بخشش نیست. این بود که امروز شاهد چنین سرنوشت هایی برای چنین رهبرانی هستیم که با جلب اعتماد آمریکا می خواهند چند صباحی بیش به حاکمیت خود ادامه دهند.
,,
ای کاش اصلاح طلبان وطنی از این همه موقعیت ها درس عبرت می گرفتند. امام علی (ع ) فرمودند: مَا أَکْثَرَ الْعِبَرَ وَ أَقَلَّ الِاعْتِبَار. چه بسیار است پندها و چه اندک است پند پذیری ها! (نهج البلاغه حکمت 297)
,نصرالله شفیعی
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه