المپیک ٢٠١۶ ریو؛
آقایان مسئولین ورزش لطفا بروید؛ مثل آبرویمان در المپیک
المپیک ٢٠١۶ ریو با تمام تلخی ها و شیرینی هایش برای کاروان ایران به پایان رسید. ایران در رتبه بیست و پنجم قرار گرفت و با ٨ مدال به کار خود پایان داد. آن ها که ورزش قهرمانی را می شناسند می دانند که ورزشکاران برای رسیدن به المپیک، مسیر طولانی و سختی را طی می کنند و کوچکترین انحراف در این مسیر، دست آنان را از مدال کوتاه می کند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از تهران نیوز در اینجا با نگاهی امیدوارانه به آینده و اینکه رشته هایی مثل والیبال، شمشیربازی، دو و میدانی و تیراندازی، آرام آرام خود را به سه رشته اصلی و ثابت ما در المپیک یعنی کشتی، تکواندو و وزنه برداری نزدیک می کنند، نمی توان به این نکته اشاره نکرد که هنوز با گذشت بیست سال از ظهور رشته تربیت بدنی و علوم ورزشی در ایران، فرایند قهرمان پروری و قهرمان سازی در کشور به صورت گلخانه ای انجام شده و پشتوانه ای برای ستاره های تصادفی ورزش ایران مشاهده نمی شود. هنوز ورزشکاران ما با روانشناسان ورزشی قهر هستند و هنوز آنطور که باید به مشاوره متخصصین تغذیه، فیزیولوژی و علم تمرین اطمینان نمی شود. شکسته شدن بیش از ٨٠ رکورد جهانی و المپیک در این دوره از بازی های المپیک نشان داد؛ رقابت اصلی، مستمر و بی پایان المپیک از دانشگاه ها و مراکز پژوهشی آغاز می شود و شکسته شدن رکوردها، بیش از هر چیز حاصل توسعه فناوری ها، پیشرفت مستمر در علم تمرین و همچنین تلفیق علم و عمل در یک فرایند سیستماتیک است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, تهران نیوز,در حالی که ورزش ایران از فقدان اماکن ورزشی استاندارد رنج می برد و ورزش قهرمانی ایران در گام اول خود یعنی استعدادیابی گیر کرده و برنامه ای برای پرورش استعدادهایش ندارد، و تا زمانی که ارتباط مستمر و نظام مند فدراسیون های ورزشی با مدارس بویژه مدارس ابتدایی قطع باشد، نمی توانیم شاهد اتفاقی معجزه آسا در ورزش قهرمانی باشیم.
,در تکواندو در بخش بانوان خوب ظاهر شدیم و طبق پیش بینی به هدف مان رسیدیم اما در بخش مردان حداقل انتظارات هم برآورده نشد که فکر می کنم به دلیل عواملی فنی است. وقتی عاشورزاده می گوید شکست خودم را می پذیرم نشان دهنده مسائل فنی است که فدراسیون باید این موضوع را بررسی کند که چرا تکواندوی مردان نتیجه لازم را نگرفت. در بخش کشتی فرنگی بهترین چیزی که می توانم بگویم نقطه نظرات خود بنا است که اظهار ناراحتی کرد و اعلام کرد انتظارات برآورده نشده است. ما حداقل هم در تکواندو و هم در کشتی فرنگی انتظار داشتیم در هر کدام به یک مدال طلا برسیم.
,
در کشتی آزاد انتظارات برآورده شد. واقعیت این است کشتی آزاد بسیار خوب عمل کرد هرچند که توان ما بیشتر از این ها بود. مثلا اگر رضا یزدانی می توانست مقابل کشتی گیر آذربایجان پیروز شود می توانست به فینال برسد. در مجموع کشتی آزاد خیلی خوب عمل کرد و عملکرد قابل قبولی داشت و آقای خادم خیلی خوب کارشان را انجام دادند که توانستیم پس از ۱۶ سال به مدال طلا برسیم البته صحبتهای محمود گودرزی، وزیر ورزش و جوانان که چند روز قبل به میزان مدالآوری ایران در ریو اشاره کرده بود، در حالی صورت گرفته که هنوز ورزشکاران کشتی آزاد و تکواندو به میدان نرفته بودند؛ دو رشتهای که پیش از این عملکرد افتخارآمیزی داشتند، اما حرفهای وزیر این معنا را متبادر میکرد که امیدی به این دو رشته نیست و ناامیدی حاکم است.
زمانی که در ۲۰۱۲ لندن آن افتخارآفرینی صورت گرفت، چه تلاش بیشتری برای بالا رفتن رتبه ایران در المپیک انجام شد؟ آیا جز این بود که گفته شود حد ورزش ایران کسب ۴ مدال بهطور میانگین است؟ آیا جز این بود که عنوان شود شرایط همین است؟
واقعیت این است که نتایج کاروان المپیک ایران در ریو ضعیف بود و مسئولان وزارت ورزش، کمیته ملی المپیک و فدراسیونهای ناکام باید حالا پاسخگو باشند که چرا رشتههایی همچون تکواندو و کشتی فرنگی نتایج خوبی نگرفتند و وزنهبرداری و کشتی آزاد جور کاروان را کشیدند.
نکته مهم دیگر درخصوص تعداد سهمیهها و اشاره به آنها برای موفق بودن عملکرد از سوی برخی مسئولان است. کسب ۶۴ سهمیه اتفاق خوبی است اما زمانی که اعزام به المپیک صورت میگیرد، باید جنگید و برای تک تک ثانیههای آن برنامه داشت که البته ورزشکاران ایران در برخی رشتهها از این موضوع بیبهره بودند. متأسفانه برخی ورزشکاران فقط به ریو رفتند که حضور داشته باشند و برایشان فقط کسب سهمیه المپیک ارزش داشت.
دیگر موضوع قابل اشاره درباره المپیک تجربه نکردن از گذشته است. تجربه المپیک ریو و همچنین بازیهای آسیایی اینچئون نشان میدهد در برخی رشتههای انفرادی که شانس مدالآوری در آنها بالاست، باید سرمایهگذاری بیشتری صورت بگیرد؛ همان کاری که قزاقها دو سال قبل در اینچئون کردند و بخشی از مدالهای خود را در بوکس و قایقرانی به دست آوردند تا بالاتر از ایران قرار بگیرند.
درگیری ورزشکاران با فدراسیونهایشان دیگر مشکل به چشم آمده در ریو بود. نفراتی همچون احسان روزبهانی پس از باخت از مشکلات خود با فدراسیون صحبت کردند، نکتهای که غیرحرفهای بود. همچنین در دوومیدانی نیز انتقادهایی نسبت به المپیک فدراسیون در مسیر آمادهسازی صورت گرفت. دوومیدانی نیز از جمله رشتههایی بود که نتایج خوبی کسب نکرد. همگان منتظر تکرار مدال احسان حدادی بودند اما او موفق به این کار نشد، البته باید به حضور حسن تفتیان در نیمهنهایی دوی ۱۰۰ متر اشاره کرد که برای نخستین بار در تاریخ رقم خورد.
در مجموع الآن زمان تحلیل این نتایج المپیک ایران است. همیشه در اینگونه مواقع کمیته ارزیابی مشکلات تشکیل میشود که بهصورت نخنماشده و کلیشهای اقدام به بررسی میکند و در نهایت نیز خروجی آن مشخص نمیشود.
مخلص کلام اینکه کاروان ایران نتیجه ضعیفی در المپیک گرفت و انتظارات را برآورده نکرد و حالا مسئولان باید پاسخگو باشند. این شرایط میتواند آغازی برای موفقیت در المپیک ۲۰۲۰ توکیو باشد،
تعداد طلاها نسبت به همه ادوار خوب بود، اما نسبت به لندن کمتر بود. ما باید بهسراغ ارتقای رتبه برویم، نه اینکه بگوییم حد ورزش ما همین است.
,
,
,
,
,
,
,
,
حال با اینکه ما رتبه ۱۷ لندن ۲۰۱۲ را با ۲۵ ریو ۲۰۱۶ عوض کردیم و حتی از نوزدهمی مکزیکو سیتی در ۱۹۶۸ و چهاردهمی ملبورن ۱۹۵۶ کمتر بودیم نشان از این دارد که وزارت ورزش هیچ کاری برای فدراسیون ها نکرده و با لغو شدن اردوها و نبود امکانات در فدراسیون ها باعث شدیم که دوباره ورزشکاران و فدراسیونها با هم گلاویز شوند و هر کدام مقصر را دیگری بدانند و همچنان عقب بمانیم از ۱+۵ ورزش آمریکا، بریتانیا ، چین، روسیه، آلمان و فرانسه …..
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه