«کنسرت» بسترساز نفوذ سبک زندگی غربی

بر همین اساس در جامعه ایرانی شاکله این قواعد بر مبنای ریشه‌های تمدن ملی و اعتقادات اسلامی پایه‌ریزی شده است.

وجود این قواعد از طرفی موجب حفظ غنای آن جامعه و از سوی دیگر زیر پا گذاشتن آن، سبب فروپاشی بنیان‌های فرهنگی- اجتماعی در جامعه فوق می‌شود.

پرداختن به مسائل فرهنگی و در این میان ضعف مدیریتی دولت‌ها در این حوزه یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های دلسوزان نظام در ابعاد مختلف فرهنگی جامعه است.

در حال حاضر در دولت یازدهم عدم توجه به این مسئله از نگاه فرهنگ انقلاب اسلامی مورد غفلت قرار گرفته است.

این غفلت‌ها از حوزه چاپ و نشر کتاب و اعطای مجوز به نشریاتی که مروج مفاسد اخلاقی هستند گرفته تا انجام متعدد کنسرت‌های موسیقی را دربر می‌گیرد.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، برگزاری کنسرت و جشن‌ها عملا به حالت تعطیلی در آمد.

تا اینکه از اواسط دهه هفتاد و با روی کار آمدن دولت اصلاحات، برگزاری کنسرت و محافلی با این سبک و ثیاق که میراث فرهنگ طاغوتی بود به جامعه اسلامی و انقلابی ما بازگشت.

نگارنده قصد بررسی شرعی و فقهی برگزاری کنسرت‌های این چنینی موسیقی را ندارد اما آنچه که در این بین حائز اهمیت است، اوج گیری این کنسرت‌ها در فضای پسابرجام است.

می‌توان اینطور تحلیل کرد که موج فراگیر اعطای مجوز برای برگزاری کنسرت‌ها در شهرهای مختلف کشور از جمله غرب مازندران و به ویژه شهرستان‌های رامسر و تنکابن به این دلیل باشد که اذهان عمومی مردم و بالاخص جوانان به بهانه ایجاد فضای شادی و نشاط از هدف اصلی که همان مطالبه‌گری از مسئولان دولتی است را دچار تزلزل کند.

با این وجود، ایجاد بسترهای نامتعارف غربی در فضای اجرای کنسرت‌ها، موجب بروز ناهنجاری‌های اخلاقی و به تبع آن سبب آسیب به بنیان فرهنگی و آینده جامعه اسلامی می‌شود.

در این بین آنچه که مورد بررسی و از طرفی تاسف است این است که ایجاد چنین فضاهایی با وجود تمام آسیب‌هایش به یکی از اصلی‌ترین رویکردهای اجرایی در این حوزه از سوی متولی اصلی آن یعنی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی مبدل شده است.

در این زمینه اعتراضاتی از طرف مردم، رسانه‌ها و برخی از مسئولان به نحوه اجرای این چنین کنسرت‌هایی به گوش می‌رسد.

کنسرت‌هایی که بعضاً فضای ایجاد شده در آن رنگ و بویی ضد ارزشی و مغایر با اصول اسلامی و حتی ایرانی گرفته است، چرا که در برخی از این کنسرت‌ها، فضای سالن‌های نمایش به محلی برای پایکوبی مختلط زنان و مردان تبدیل گشته است.

اما اوج اعتراض به این نحوه از اجرا، زمانی شکل جدی به خود گرفت که امام جمعه تنکابن پس از ورود علنی به این مقوله، خواستار لغو برگزاری یکی از این کنسرت‌ها در شهرستان تنکابن شد که با حکم دادستانی تنکابن به طور رسمی حکم برگزاری کنسرت یکی از خوانندگان مطرح کشوری ملغی شد.

شاید در نگاه اول داشتن نگاه سیاسی به برگزاری پر حجم کنسرت‌ها از طرف دولت مستقر، دیدگاهی منطقی نباشد و در ظاهر صرفا ابعاد فرهنگی آن برای عامه مردم جلوه کند اما حقیقت امر این است که باید از نگاه سطحی و اختصاص این موضوع به مسئله‌ای شهرستانی اجتناب کرد و پی به لایه‌های عمیق و پنهان این روند برد.

در طی سال‌های اخیر به ویژه در ماه‌های پس از توافق برجام، دولت یازدهم در زمینه‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، رفت و آمدهایی با کشورهای اروپایی داشته است.

روابطی که در بعد اقتصادی عملا دستاوردی برای کشور به ارمغان نیاورده است.

چنانچه به اذعان و اعتراف خود مسئولان دولتی نظیر رییس بانک مرکزی و رییس شورای رقابت، خبری از سرمایه‌گذاری و افزایش مبادلات فی‌مابین تجاری نبوده و این دیدارها صرفا در حد عکس یادگاری متوقف شده است.

پرداختن به ابعاد سیاسی پسابرجام در این مقاله نمی‌گنجد اما آنچه برجسته است و در این فضای به وجود آمده قابل فهم و تحلیل است، تحرکات ضدفرهنگی جبهه معارض انقلاب است که به کمک عوامل داخلی، این جریان به اصطلاح فرهنگی(روشنفکر غربی) را مدیریت می‌کند و مع‌الاسف ردپای برخی نهادهای متولی در این حوزه باعث نگرانی بسیاری از دلسوزان انقلاب شده است.

باید گفت کنسرت‌های موسیقی اساساً معطوف به یک سرگرمی نبوده بلکه مروج و بسترساز نوعی جدیدی از سبک زندگی است که مغایر با ارزش‌های اسلامی و دینی نظام مقدس جمهوری اسلامی است.

از همین رو ترویج و دفاع از برگزاری این نوع کنسرت‌های غرب‌گرایانه از سوی برخی مسئولان انقلاب اسلامی که در لباس مبلغ دین نیز هستند جای بسی تأسف و تعجب دارد.

چرایی این نوع رفتارهای را شاید بتوان در عصر حاضر این طور تلقی کرد که پروژه استحاله فرهنگی در انقلاب اسلامی که همچنان نیز با رویکردهای مختلف ادامه دارد با همراه کردن برخی عوامل داخلی که از مسئولان و حتی انقلابیون گذشته‌های نه چندان دور انقلاب اسلامی ایران بودند توانسته این نوع سبک‌های غیر اسلامی را ترویج دهد.

البته باید گفت در کنار اندک شماری از این نوع مسئولان غرب‌زده، تعداد بسیاری از مسئولان و مبلغان دین هستند که در مقابل جنگ نرم دشمن با تلاش‌ها و روشنگری خود به تکلیف خود عمل می کنند.

موکداً آنچه که نباید از آن غفلت شود، وجود یک شبکه منسجم داخلی-خارجی برای انجام پیوسته کنسرت‌ها و بسترسازی برای ورود خوانندگان مسئله‌دار خارج نشین به داخل کشور و بهره‌برداری سیاسی از آنها است که در این میان نقش شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی زبان و هماهنگی با عوامل داخلی آنها قابل تامل است.

 

انتهای پیام/