سلام بر تو، کاظم آل محمد؛
اسماعیلیه چگونه شکل گرفت؟
جریان تاریخ همچون دو خط موازی پیش میرود و در هر عصری حق و باطل را روبروی هم قرار میدهد ...[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، نوری زمین ظلمانی را در برگرفت و هفتمین راهنمای بشر متولد شد ... امام موسی کاظم(ع)؛ ایشان عابدترین و زاهدترین، فقیه ترین، سخى ترین و کریمترین مردم زمان خود بود، هر گاه دو سوم از شب مى گذشت نمازهاى نافله را به جا مىآورد و تا سپیده صبح به نماز خواندن ادامه مىداد و هنگامى که وقت نماز صبح فرا مىرسید، بعد از نماز شروع به دعا مىکرد و از ترس خدا آن چنان گریه مىکرد که تمام محاسن شریفش به اشک آمیخته مىشد و هر گاه قرآن مىخواند مردم پیرامونش جمع مىشدند و از صداى خوش او لذّت مىبردند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,اسماعیلیه چگونه شکل گرفت؟
,جریان تاریخ همچون دو خط موازی پیش میرود و در هر عصری حق و باطل را روبروی هم قرار میدهد، روزی قابیل را در برابر هابیل، نمرود را در برابر ابراهیم(ع) ... یزید را در برابر حسین(ع) و این دو خط در موازای هم تا قیامت پیش می رود. امام کاظم(ع) نیز به عنوان سردمدار جبهه ی حق، علاوه بر حاکمیت مستبد زمان، با فتنه های متعدد دیگری روبرو بود که آثار آن اکنون نیز در برخی جوامع به چشم می خورد.
,در زمان حیات امام صادق(ع) کسانى از اصحاب آن حضرت معتقد بودند پس از ایشان اسماعیل امام خواهد شد. اسماعیل در زمان حیات پدر از دنیا رفت ولى کسانى مرگ او را باور نکردند و او را همچنان امام دانستند. پس از وفات حضرت صادق(ع)عدهاى از اینان چون از حیات اسماعیل مأیوس شدند، پسر او محمد بن اسماعیل را امام دانستند و اسماعیلیه امروز بر این عقیده هستند و پس از او پسر او را امام مى دانند و سپس پسرش را و ... به تفصیلى که در کتب اسماعیلیه مذکور است.
,مدعیان امامت ...
,پس از وفات حضرت صادق(ع) بزرگترین فرزند ایشان عبد اللّه نام داشت که بعضى او را عبد اللّه افطح مى دانند. این عبد اللّه مقام و منزلت پسران دیگر حضرت صادق(ع)را نداشت و به قول شیخ مفید در ارشاد متهم بود که در اعتقادات با پدرش مخالف است و چون بزرگترین برادرانش از جهت سن و سال بود ادعاى امامت کرد و برخى نیز از او پیروى کردند. اما چون ضعف دعوى و دانش او را دیدند روى از او برتافتند و فقط عده قلیلى از او پیروى کردند که به فطحیه موسوم هستند.
,اسحاق برادر دیگر امام موسى الکاظم(ع) به ورع و صلاح و اجتهاد معروف بود و امامت برادرش موسى کاظم(ع)را قبول داشت و از پدرش روایت مىکرد که او تصریح بر امامت آن حضرت کرده است. برادر دیگر آن حضرت به نام محمد بن جعفر مردى سخى و شجاع و از زیدیه جارودیه بود و در زمان مأمون در خراسان وفات یافت.
,اما جلالت قدر و علو شأن و مکارم اخلاق و دانش وسیع حضرت امام موسى کاظم(ع) به قدرى بارز و روشن بود که اکثریت شیعه پس از وفات امام صادق(ع) به امامت او گرویدند و علاوه بر این بسیارى از شیوخ و خواص اصحاب حضرت صادق(ع)مانند مفضل بن عمر جعفى و معاذ بن کثیر و صفوان جمال و یعقوب سراج نص صریح امامت حضرت موسى الکاظم(ع) را از امام صادق(ع)روایت کرده اند و بدین ترتیب امامت ایشان در نظر اکثریت شیعه مسجل گردید.
,فضایل اخلاقی امام کاظم(ع)
,حضرتش در علم و حلم و تواضع و مکارم اخلاق و کثرت صدقات و سخاوت و بخشندگى ضرب المثل بود. بدان و بداندیشان را با عفو و احسان بىکران خویش تربیت مىفرمود. شب ها به طور ناشناس در کوچه هاى مدینه مىگشت و به مستمندان کمک مىکرد. مبلغ دویست، سیصد و چهارصد دینار در کیسه ها مى گذاشت و در مدینه میان نیازمندان قسمت مى کرد. کیسه هاى موسى بن جعفر در مدینه معروف بود و اگر به کسى یک صره (کیسه) مى رسید بىنیاز مى گشت. مع ذلک در اتاقى که نماز مى گزارد جز بوریا و مصحف و شمشیر چیزى نبود.
,امامی که باب الحوائج لقب گرفت
,امام هفتم ما به باب الحوائج مشهور بودند، لقبى که مردم بغداد، پس از تجربههاى فراوان و امتحانهاى مکرر در مواقع نیازمندى و گرفتارى هنگام توسل به درگاه الهى از احترام وجودى آن بزرگوار بهره ور شده و به درخواستهاى خود به برکت توسل به آن محبوب حضور الهى، نایل آمده بودند از این رو او را «باب الحوائج» نامیده اند و این لقبى است که پس از رحلت به ایشان تعلق گرفته است.
,محمد بن طلحه شافعی درباره امام موسی بن جعفر (ع) چنین می گوید:انَّهُ الْامَامُ جَلیلُ الْقَدْرِ عَظیمُ الشَّأنِ کثیرُ التَّهَجُّدِ الْمُواظِبُ عَلی الطَّاعَاتِ الْمَشهُورُ باالْکرَامَاتِ مُسْهِرُ اللَّیلِ بِا لسَّجْدَةِ وَ القِیامِ وَمُتِمُ الْیوْمَ بالصِّیامِ وَالصَّدَقَةِ وَالْخَیراتِ الْمُسَمّی بِالْکاظِمِ لِعَفْوِهِ وَاحْسَانِهِ بِمَنْ اسَائَهُ وَالْمُسَمّی بِالْعَبْدِ الصّالِحِ لِکثْرَةِ عُبُودِیتِهِ وَالْمَشْهُورُ بِبَابِ الْحَوائِجِ اذْکلُّ مَنْ یتَوسَّلُ الَیهِ اصَابَ حاجَتَهُ کرامَاتُهُ تُحَارُمِنْهَا الْعُقُولُ. همانا موسی بن جعفر، پیشوای جلیل القدر و عظیم الشأن است. او شب زنده دار و مطیع اطاعت پروردگار است. کراماتی از او نقل است که شب را تا به صبح به عبادت می پرداخته؛ به سجده بوده؛ به نماز می ایستاده؛ و روز را به روزه و اعانت به دیگران به پایان می رسانیده است. لقب آن بزرگوار کاظم بوده است. نسبت به افرادی که به او بد می کرده اند، گذشت و احسان داشت، و لقب او عبدصالح نیز بوده است. به خاطر کثرت عبادت و حال عبودیتی که داشته است، لقب باب الحوایج نیز داشته است. هر کس به او متوسل شود، حاجتش داده می شود. کرامات موسی بن جعفر به قدری فراوان است که عقلها در تحیر است.1
,خطیب خوارزمی می گوید: "هر غمی که برای من پیش آمد، به سر قبر موسی بن جعفر رفتم و غم خود را آنجا از خود دور کردم"2.
,سلام بر تو که کلامت زنجیرهای ناامیدی و تیرگی را از هم می گسلد و نامت آتش حرص و غضب را فرو می نشاند.
,سلام بر تو و بر اراده و صبوری ات؛
,سلام بر تو، که حکومت ستم، از نستوهی تو به ستوه می آمد؛
,و زندانبانان، اسیر صفا و بندگی تو می شدند؛
,سلام بر تو و بر حرم تو در کاظمین، که قبله اهل ولاست و کعبه عشق است و منزلگه شوق؛
,سلام بر تو، کاظم آل محمد
,,
1. منتهى الامال- ج 2، ف 2
2. مناقب ابن شهر آشوب ج 4 ص 305
]
ارسال دیدگاه