به بهانه اظهارات مسئولان استان و واقعیت های کنونی؛
رشد آسیب های اجتماعی ؛ زنگ خطری در حاشیه شهر قم
حاشیه نشینی یکی از چهار علل اصلی آسیب های اجتماعی در کشور به شمار می رود که از جمله در استان ما شاید بتوان آن را جزو سه علت اصلی به حساب آورد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از فرهنگ نگار، آن گونه که رضا سلیقه، مدیرکل بهزیستی استان بیان داشته، بیش از 60 درصد آسیب های اجتماعی که در استان به وجود می آیند، ناشی از مهاجرت است
وی چندی پیش در گفتگویی با اشاره به که تلاش به منظور کاهش آسیب های اجتماعی در سطح ملی و نیز استان ها از جمله برنامه های محوری دولت است، گفت: "مسئولان باید در جهت برنامه ای مدون با یکدیگر تعامل و هم اندیشی داشته باشند تا مانع از مهاجرت بی رویه به استان قم شده و به تدریج شاهد کاهش آسیب های سرریز از دیگر استان ها به قم باشیم."
البته نه صرفاً در زمان فعلی بلکه از گذشته یکی از مباحث جاری که درباب علل و زمینه های ایجاد و رشد آسیب های اجتماعی در قم مطرح می شده، اشاره به همین مساله مهاجرت است که حرف کاملاً درستی هم است اما در عین حال باید به این نکته هم توجه داشت که غالباً استان های مرکزی کشور از دوران رژیم طاغوت به این سو، شاهد مهاجرت مرزنشینان و استان های با شمار جمعیت زیاد بیکار کشور بوده و هستند که از آن جمله می توان به استان های تهران، البرز و یا اصفهان و البته قم اشاره داشت.
از این حیث باید دید که در دیگر استان ها درباره حل این مشکل چه تدابیر و راهکارهایی اندیشیده شده تا بعد بتوان بر اساس آن تجربیات و به خصوص با عنایت به اقتضای شرایط بومی قم ، راه حل مناسب ، منطقی و پایداری را در دستور کار مدیریت استان برای کاهش و یا حل معضل آسیب های اجتماعی قرار داد.
شکی نیست که ظهور و بروز آسیب های اجتماعی و در وهله بعد رشد و توسعه آن یکی از ثمرات ناخواسته حاشیه نشینی در شهرها و به خصوص کلان شهرها می باشد؛ خواسته نامطلوبی که اثرات خود را بر متن زندگی شهروندان در ابعاد فرهنگی، اجتماعی، بهداشتی و حتی سیاسی برجای می گذارد و در پرتو غفلت و کم توجهی به آن و گسترش دامنه هایش، جلوه ای نامناسب از خود باقی می گذارد.
از سویی یکی از معبرهای ورود به ولنگاری فرهنگی و تشدید چنین وضعی را می بایست در آسیب های اجتماعی جستجو کرد که به جهت تاثیر و تأثر بالای این دو متغیر بر یکدیگر ، نمی توان از هیچ کدام از آن ها در هدایت و جهت دهی جامعه غافل شد؛ بدین معنا که به یکی بیش از حد توجه کرد و از دیگری تا حدود زیادی با اغماض گذشت!
به تعبیر مدیرکل پیشگیری از وقوع جرم قوه قضائیه، حاشیه نشینی یکی از چهار علل اصلی آسیب های اجتماعی در کشور به شمار می رود که از جمله در استان ما شاید بتوان آن را جزو سه علت اصلی به حساب آورد.
واقعیت آن است که حاشیه نشینی در جامعه ما به دلایل گوناگون و البته پرتعداد، در حال حاضر یک معضل حاد ملی محسوب می شود که با ادامه روند فعلی و بی توجهی مسئولان به آن، بی تردید به یک فاجعه ملی منجر خواهد شد که توسعه فقر و بیکاری و ایجاد ناامنی های بی شمار از جمله نتایج چنین فاجعه ای خواهد بود
گذشته از لزوم توجه به کلان مقوله آسیب شناسی اجتماعی به معنای مطالعه انحرافات و کجروی های اجتماعی به منظور شناخت دقیق ریشه بی نظمی های اجتماعی، یافتن و اعمال راهکارها برای مقابله با آن ها از جمله ضروریات زندگی اجتماعی است.
عنایت به این مساله از آن رو مهم است که می دانیم عدم پای بندی به هنجارهای اجتماعی موجب پیدایش آسیب اجتماعی است که این آسیب ها عموماً در حاشیه شهرها مجال بیشتری برای مانور دادن پیدا می کند؛ مجالی که متاسفانه در حال حاضر در کلان شهر مذهبی مشهد ، نمودهای نامطلوبی از خود برجای گذاشته و زنگ خطر آن در ابعاد ملی مدت هاست که به صدا در آمده است.
از سویی متاسفانه گاهی احساس می شود که در یک بازه زمانی نسبتاً طولانی برخی کارشناسان و ایضاً مدیران و متولیان امور، صرفاً به بیان چندین و چندباره معلول ها در جامعه می پردازند و حال آن که ما اولاً نیازمند شناخت دقیق علت ها هستیم و ثانیاً و مهم تر این که برای درمان علت ها به اجرای راهکارهای کارشناسی شده و دقیق، همت بگماریم؛ آن چه در این میان مهم است این که در پرتو تدبیر و برنامه ریزی مسئولان به جای حاشیه پردازی بیش از حد در این مقولات تکراری که عموماً دچار آفت شعارزدگی هم است، می بایست به متن آسیب های اجتماعی و معضل حاشیه نشینی پرداخت ، بلکه از این طریق برای جامعه دستاوردی حاصل شود.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه