به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از آوای سیدجمال؛ در ارتباط با شهدا میتوان مطلبی را تحت عنوان کرامت بیان کرد؛ کرامت گاهی بهصورت اکتسابی حاصل میشود و گاهی بهصورت اعطایی؛
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, , آوای سیدجمال,اکتسابی که مشخص است، باید تلاش کرده باشی تا لایق دریافت گردی؛ اما اعطایی از سعی حاصل نمیشود بلکه خداوند که اکرم الاکرمین است، با قواعد خودش آن را اعطا میکند؛
,شاید برای در هم ریختن آنچه ما برای خود قاعده مصلوب تعریف کردهایم و با آن حکم میکنیم.
,من قصد امامزاده تراشی از شهدا را ندارم اما وقتی میشنویم شخصیت صاحب کرامتی مانند آیتالله بهاری برخلاف رویه عادی علما که عموما" وصیت میکردند بعد از فوت، پیکرشان را به نجف برده و در جوار امیرالمؤمنین ع دفن کنند، ایشان وصیت میکنند در گورستان شهرستان بهار دفن شوند و در پاسخ سؤالکنندگان از دلیل این عمل، میفرمایند: زمانی خواهد آمد که پیرامون مرا شهدای دین خواهند گرفت.
,و یا زمانی که فرمانده وقت سپاه از مرمت کردن مرقدهای امامزادهها خدمت حضرت آقا گزارش میدادند رهبر عزیز میفرمایند: چرا امامزادههای خودمان را برجسته نمیکنید؟ شهدای دوران دفاع مقدس ما کم از امامزادهها ندارند...(نقل به مضمون)
,جرات پیدا میکنم که از دوستان اهلقلم، تقاضا کنم با حفظ تمامی اصول و مراقبت از درنیفتادن در ورطهی غلو، آنچه برای ما کرامت شهدا محسوب میشد و انتقال آن جزو فرهنگ دفاع مقدسی به نسلهای فعلی و آتی لازم است، را بیان کنند و در رسانیدن آن سعی وافر نمایند.
,مطلبی که جستار آن در تاریخنگاری دفاع مقدس ارزش تحقیق دارد، موضوع بررسی عمق معنویت در جبهه است.
,بعضیها با تمام تأثیری که در اشاعه اخلاق اسلامی داشته و دارند، شاید بتوان ادعا کرد، عمق معنویت موجود در جو جبهه را نشناختند و آن را گذرا دانستند و آن فضای معنوی را با ذکر تمثیل آن دو برادر که یکی در بازار، طلافروش بود و دیگری در دیر عابد، مقایسه میکردند و ادعا مینمودند؛ این نوع معنویت گذراست و نمیتوان ره صدساله را یکشبه پیمود!
,درست در مقابل این باور نگاه حضرت امام قرار داشت، نگاهی که حضرت امام ره داشتند این بود که فرمودند: شهدا ره صدساله را یک شبه پیمودند!
,اگر بتوان فاکتورهایی مانند مقامخواهی، شکمپرستی، شهوت، نخوت ، تمسخر ، ریا ، نفاق، و... که در زندگی عادی در دل جامعه، امکان ظهور و بروز پیدا میکند، را در نظر گرفت این دست ابتائات از نظر منطقی میتوانست در بین رزمندگان هم رواج پیدا کند؛ چون جبهه نیز برای خود یک اجتماع انسانی بود و نه یک عزلتگزینی صرف.
,درنتیجه، نهتنها در جبهه نیز آن ابتلائات انسانی امکان تحقق داشت بلکه بسیار آسیبرسان هم میتوانست باشد پس این واقعیتها را نباید نادیده گرفت.
,این مقایسه نیز قیاس معالفارق محسوب نمیشود!
,زیرا هرچند فضای جبهه تا حدود زیادی تک جنسیتی بود ولیکن این فضای تک جنسیتی، ضمن اینکه آسیبهای خاص خودش را میتوانست داشته باشد ولیکن همان عوامل و تکیه به ارزشها مانع رسوخ رذایل اجتماع تک جنسیتی شده بود(مقایسه کنید با آسیبهایی که فضاهای اینچنینی مثلا" در خانقاهها یا رهبانیت مسیحی درگذشته و حال به وجود آمده) درمجموع از قواعد زندگی اجتماعی تبعیت میکرد و بهطورکلی با فضای مسدود دیر و غار قابل مقایسه نیست، تا قابل مقایسه و انطباق نباشد.
,زیرا علاوه بر حضور در اجتماع پویای جبهه، رزمندگان متناوبا" به اجتماع عامه برمیگشتند و میتوانستند از آن جمع نیز متأثر باشند،(یعنی اگر آن اخلاص،ایثار،دنیا گریزی و...را در جبهه شاهد بودیم این روحیه منحصر به آن فضا نبود و پس از آمدن به درون اجتماع شهری یا روستایی به فراخور آن جوامع از میزان اخلاص و دنیا گریزیشان کاسته نمیشد) و حتی در مقابل آن بیشتر شاهد اثرگذاری رزمندگان بر محیطهای پیرامونی بودیم تا اثرپذیری؛
,مسئله دیگر مانایی و پایداری این معنویت در قشر رزمنده هست؛ اگرچه شاید برخیها بهحسب قاعده جامعهپذیری، در آن روزگار بهرهای از جو غالب معنوی جبهه و جهاد برده باشند و بعد از جنگ نیز بهمرور با تغییر فضای عمومی جامعه، این بار تحت تأثیر این محیط قرارگرفته باشند، اما هستند عزیزانی از این قشر که همچنان به آن فرهنگ متعهدند و هنوز رد پای معنوی را در سکنات و رفتار و اخلاق آنان میتوان پیدا نمود.
,بنابراین میتوان اثبات کرد، آن معنویتها واقعی و حقیقی بود و نهتنها تأثیر بسیاری بر سبک زندگی عمومی رزمندگان نهاد ، بلکه خود بهتنهایی قابلیت معرفی بهعنوان عرفان عملی در جبهه و تأثیر آن بر سبک زندگی ما ایرانیان را دارد و بازگشت به آن سبک زندگی بایسته پویش اجتماعی ما میتواند باشد.
,هوشنگ نادری
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه