لزوم خروج از دیدگاه سطحی در قهرمان‌پروری/ روزمرگی بزرگ‌ترین آفت ورزش مازندران

 
در بسیاری از مواقع شاهد این موضوع بوده‌ایم که در پی شکست و یا پیروزی برای یک رشته ورزشی در کنار بررسی عوامل مختلف اجرایی ورزشی و مباحث آن، درباره نقش مؤثر یا غیرمؤثر یک مدیر و یا مدیریت ورزشی آن بحث‌های داغی در گرفته است.
 
نتایج حاصل از این مباحث حول محور تصمیمات صحیح یا نادرست یک مدیر می‌شود که او را موفق یا ناموفق بخوانند.
 
امروزه مدیریت و نقش آن از یک جایگاه علمی و تکنیکی برخوردار است و بسیاری از کارشناسان نه فقط در حوزه ورزش بلکه در سطوح مختلف مدیریتی در رشته‌های مختلف اعم از فرهنگی، هنری، علمی و اقتصادی و غیره بر این نکته صحه گذارده‌اند.
 
کارشناسان بر این باورند که مدیریت به عنوان یک موضوع علمی و هنری دارای نیازهای ذاتی و اکتسابی خاصی است تا در پی آن یک مدیریت بتواند با تصمیمات درست و تحولات، به موقع از عهده وظایف خود به خوبی برآید و سیستم خود را کارآمد و یا آن را منزوی و ناکارآمد کند.
 
مدیریت در ورزش، بسیار پرتنوع و انعطاف‌پذیر
مدیریت در ورزش در سطوح مختلف نیاز به برنامه‌ریزی، هدایت و کنترل، سازماندهی مناسب، کارگزینی درست، هماهنگی و بودجه‌ریزی و گزارش‌دهی دقیقی دارد.
 
برای این مهم و وظایف اساسی ضروری است که یک مدیر از همگی این نکات مطلع باشد و تلاش کند با بهره‌گیری از مشاوران مجرب، سازمان متبوع خود را هر چه بیشتر به سمت دستیابی به اهداف مدون خود یاری دهد.
 
در این ارتباط مرتضی اسدپور کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش در گفت‌و‌گو با خبرنگار ما با اشاره به اینکه مدیر نقش مهم و ارزشمندی در موفقیت یک سازمان دارد، اظهار کرد: این مدیریت است که با تلفیق هنر و علم مدیریت در سازماندهی سازمان خود تلاش می‌کند تا به اهداف تعریف شده دست یابد.
 
وی خاطرنشان کرد: اکنون در جهان توسعه‌یافته، دیگر سرمایه‌های مادی و طبیعی را به عنوان یک عامل موفقیت به شمار نمی‌آورند، بلکه نقش نیروی انسانی را به عنوان یک عامل مهم‌تر و اثربخش در تولید فکر و اندیشه در فعالیت‌های اقتصادی و اجتماعی، سیاسی، هنری، فرهنگی و ورزشی معرفی می‌کنند.
 
مجموعه موفق= مدیر موفق+ نیروی انسانی کارآمد
کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش در ادامه افزود: تنها فرد مدیر به تنهایی نیست که سازمان را به موفقیت می‌رساند بلکه نیروی مولد به همراه علم و هنر مدیریت است که تجلی‌بخش موفقیت‌ها به شمار می‌رود.
 
اسدپور خاطرنشان کرد: مدیر مجموعه وظیفه دارد از منابع موجود در سازمان به خصوص نیروی انسانی آموزش دیده بهره برده و به سمت پویایی حرکت کند، آنچه که مسلم است اگر مدیر در هر سازمانی محور فعالیت خود را براساس نیروی انسانی ماهر، متخصص و آموزش دیده استوار کند به طور حتم کارآمدی و بهره‌وری سازمان را بالا و با توجه به نیروی انسانی آموزش دیده و متخصص در رشد و بالندگی سازمان کمک می‌کند.
 
وی در ادامه با اشاره به اینکه مجموعه ورزش کشور از پتانسیل موجود به خوبی استفاده نمی‌کند، اظهار کرد: باید تلاش کرد تا با استفاده از مدیران هوشمند و آگاه، سیستم موجود در ورزش را به گونه‌ای ساماندهی و هدایت کند که بتوان از توان علمی نیروهای ورزیده، بهره‌وری مناسب را داشت و این نیروها را به سمتی هدایت کرد که بتوان از توان و پتانسیل آنها در راستای اهداف سازمانی به خوبی بهره برد.
 

لزوم چالاکی مدیریت ورزشی کشور و مازندران
اسدپور گفت: هم اکنون بسیاری از فدراسیون‌های ورزشی برنامه‌های بلندمدت ۵ تا ۱۰ساله تدوین کرده‌اند، این برنامه رویکردی به سوی مدیریت علمی ورزشی در کشور است.
 
وی تصریح کرد: باید از سطحی‌نگری در ورزشی که سال‌ها گریبان ورزش کشور را گرفته است رها شویم، و مدیریت علمی را جایگزین این سطحی‌نگری‌ها کنیم، واقعیت تلخ و تاریخی که در طول دوران ورزش ایران وجود داشته همین نداشتن مدیریت علمی است.
 
این کارشناس امور ورزشی، اظهار کرد: به روزمرگی افتادن از دیگر مشکلات اصلی ما در ورزش است چرا که برنامه‌ریزی جدی نداریم و این مشکل موجب شده تا هم اکنون از این خلأ رنج ببریم، هم‌اکنون ضعف جدی برای پیوند دانشگاه‌ها با بخش اجرایی ورزش داریم که باید با تلاش کارشناسان از بین برود.
 
اسدپور گفت: کارشناسان درباره عدم وجود اراده‌ای برای علمی شدن در کشور به ویژه در سطوح مدیریتی مباحث متعددی را تاکنون ارائه داده‌اند.
 
وی با بیان اینکه در دنیایی که با شتاب به سوی مدیریت نوین و علمی گام برمی‌دارد باید ما نیز در عرصه مدیریت ورزش گام‌های بزرگ‌تر و با سرعت بیشتری برداریم، خاطرنشان کرد: شواهد نشان داده است که کشورهایی که در زمینه ورزش موفق بوده‌اند برای رسیدن به اهداف خود ابتدا برنامه‌ریزی و روش‌های اجرایی آن را طراحی کرده‌اند.
 
اسدپور گفت: ما نیز باید ابتدا اهداف خود را براساس بودجه، منابع مالی و انسانی موجود تعریف کنیم و روش اجرایی مناسبی برای آن به دست آوریم و سپس گام در این راه بگذاریم، بررسی کنیم ببینیم که ابتدا در کشور ما کدامیک از ورزش همگانی یا قهرمانی مقدم و یا اینکه هرکدام در نوع خود در اولویت هستند و سپس برای آنها برنامه‌ریزی صورت گیرد.
 
وی افزود: در این برنامه‌ریزی‌ها به طور قطع زمان‌بندی بسیار دارای اهمیت است، همچنین نظارت و ارزشیابی از مواردی محسوب می‌شود که در هر مرحله باید اعمال شود، تا اگر در پایان برنامه‌ریزی به اهداف خود نرسیدیم علت‌ها را شناسایی کنیم و بدانیم که علت نرسیدن‌ها چه بوده و در کدام مرحله اتفاق افتاده است.
 
آموزش، اصل اساسی در مدیریت ورزش
این کارشناس امور ورزشی با تاکید بر اینکه در کشورهای پیشرفته هدف‌گذاری‌ها دنبال می‌شود، خاطرنشان کرد: در این راه به ویژه بر منابع انسانی سرمایه‌گذاری بیشتر می‌شود تا در ابتداء، منابع انسانی متخصص برای بهره‌گیری از منابع مالی داشته باشند.
 
اسدپور افزود: کمیته آموزش فدراسیون‌ها باید نظارت و کنترل و برنامه‌های کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت طراحی و براساس مسائل علمی هدف گذاری کنند تا برنامه‌ها از مسیر خود منحرف نشود.
 
وی یادآور شد: این موضوع را نباید از نظر دور داشت که مدیریت ورزش از سایر عوامل جامعه متاثر است و در مدیریت کلان باید این موضوع همواره موردتوجه قرار گیرد، امروزه در دنیا ۹۰ درصد در مدیریت ورزش خود برنامه تخصصی دارند، مدیریت ورزشی امروزه در دنیا یک نوع مدیریت علمی و مدرن و تخصص‌گراست و از اهرم‌های مهم مدیریتی در مدیریت کلان کشور است و باید در ابعاد مختلف تخصص‌های لازم را دارا می‌باشد.
 
این کارشناس امور ورزشی با بیان اینکه تجربه‌ها نشان داده است که یک مدیر قوی غیرمتخصص در کوتاه‌مدت با استفاده از منابع علمی مدیریتی توانسته است نتایج خوبی بگیرد اما در درازمدت عملی نبوده است، خاطرنشان کرد: تعریف مدیریت ورزش از تعریف عمومی که برای آن می‌شود هرچند فاصله فراوانی ندارد اما در واقع بخش تخصصی ورزشی تعریف کامل‌تری است.

کدام کفه سنگین‌تر است؛ ورزش قهرمانی یا همگانی؟
اسدپور تصریح کرد: سازماندهی، برنامه‌ریزی، کنترل و نظارت در ورزش و تربیت بدنی تعریفی است که برای مدیریت ورزشی ارائه می‌شود و هویت مدیریت ورزش، امروزه در جهان که در دانشگاه‌های بزرگ و شناخته شده تدریس می‌شود حکایت از این موضوع مهم دارد.
 
وی افزود: هم اکنون مدیریت ورزشی در دو بخش مهم یعنی اماکن ورزشی و تاسیسات و دانشکده‌ها، و دیگری در ورزش قهرمانی از نظر اجرا و برنامه‌ریزی تقسیم بندی می‌شود.
 
کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش گفت: متاسفانه در طول دوران ورزش کشور بسیار دیده شده که افراد غیرمتخصص در پست یک مدیر متخصص ورزشی کارکرده است که هرچند در کوتاه یا میان مدت توانسته است موثر عمل کند اما در بلندمدت با موانع بسیاری مواجه شده است.
 
اسدپور اظهار کرد: این موضوع را برخی از مدیران ورزشی که خود در راس کار بوده‌اند اذعان داشته‌اند و موضوع آزمون و خطا را یکی از مسائل پیش روی خود یاد کرد‌ه‌اند.
 
وی با بیان اینکه کارشناسان بر این باورند که یک مدیر ورزشی باید فردی باشد که بتواند اهداف سازمان کوچک یا بزرگ ورزشی خود را عملی کند، خاطرنشان کرد: به عنوان مثال مدیر یک فدراسیون ورزشی با یک سری اهداف سازمان باید در نهایت بتواند در تعمیم رشته خاص زیرپوشش موفق عمل کند، بسیاری دیده شده است که یک مدیر موفق اقتصادی یا صنعتی در راس یک مدیریت ورزشی قرار گرفته است اما در آن سازمان نتوانسته است به خوبی عمل کند.
 
معروفیت و محبوبیت، رکن مدیریت در ورزش
این کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش افزود: جایگاه یک مدیر ورزشی به دلیل نوع و هویت آن در حدی است که عموم مردم و یا حداقل بسیاری آنها را می‌شناسند، اما جایگاه یک مدیر صنعتی چنین نیست، بنابراین برنامه‌ها نیز تا این حد فراتر از برنامه یک سازمان عمل می‌کند.
 
وی خاطرنشان کرد: کارشناسان بر این باورند که ارزشیابی مدیران ورزشی هرگز کار ساده‌ای نیست و بسیار مشکل است زیرا گستردگی ورزش این پیچیدگی را فراهم کرده است.
 
به گزارش خبرنگار ما، شرایط حوزه ورزش در سطحی است که هر کس به خود اجازه می‌دهد آن را ارزشیابی کند، متاسفانه در سیستم مدیریت ورزش ما، سیستم ارزشیابی مدرنی وجود ندارد و ارزشیابی نیز تاکنون در این خصوص دقیق و کامل عمل نکرده است و مسئولان باید نسبت به این موضوع مهم برنامه‌ریزی صحیحی داشته باشند.

 

انتهای پیام/رض