یادداشت؛
ضرورت پیوند اولیاء و مربیان/ وقتی سلامت مدارس در گرو پیوند اولیاء و مربیان است
انجمن اولیاء و مربیان مظهر همکاری خانه و مدرسه در امر تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان است. خانه و مدرسه دو نهاد تربیتی مهم به شمار می آیند که در صدر عوامل تأثیرگذار بر روند رشد و تکامل رفتار و منش نوباوگان جامعه قرار دارند.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سهیل سنقر، ماه مهر آغاز بهار سبز درس و مدرسه است. با شروع این ماه بیش از هجده میلیون دانش آموز ایرانی با شوق و ذوق فراوان راهی کانون های تعلیم و تربیت، یعنی مدارس، می شوند. همه ساله در هفته پیوند که از 24 تا 30 مهرماه به مدت یک هفته در تمامی مدارس کشور برگزار می گردد، انجمن های اولیا و مربیان تشکیل می شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سهیل سنقر,,
انجمن اولیا و مربیان تجلّی پیوندی است که برای مشارکت در امر تربیت فرزندان، بین اولیا و مربیان انجام می گیرد. این انجمن در نظام آموزش و پرورش کشور، مسئول آشنا کردن و آموزش اولیای دانش آموزان به منظور تقویت اطلاعات تربیتی و آگاهی آنهاست، تا از این طریق والدین در رفتار با فرزندان خویش، هماهنگ و هم سو با برنامه های آموزش و پرورش عمل کنند و میزان تأثیر برنامه های آموزشی افزایش یابد.
,,
انجمن اولیاء و مربیان مظهر همکاری خانه و مدرسه در امر تعلیم و تربیت کودکان و نوجوانان است. خانه و مدرسه دو نهاد تربیتی مهم به شمار می آیند که در صدر عوامل تأثیرگذار بر روند رشد و تکامل رفتار و منش نوباوگان جامعه قرار دارند، و مهم ترین عامل در تربیت و رشد فکری و اخلاقی، هماهنگی و هم سویی نظری و عملی میان مربیان و خانواده است.
,,
خانواده کوچک ترین، اما اساسی ترین، واحد اجتماعی و اثربخش ترین عامل تربیت است. در نظام آموزش و پروش کشور در طول سال تحصیلی برنامه هایی آموزشی با عنوان «آموزش خانواده» برای اولیای دانش آموزان اجرا می شود. هدف اصلی این برنامه ها اصلاح باورهای والدین و بهبود یا تغییر نگرش آنها نسبت به مسائل و شیوه های تربیتی فرزندان، و در نتیجه، ایجاد هماهنگی و همکاری بیش تر بین خانه و مدرسه است. نتایج تحقیقات حاکی از آن است که هر اندازه آموزش خانواده و ارتقای آگاهی ها و دانسته های تربیتی والدین، بیش تر باشد، رابطه صحیح خانوادگی، پیش رفت تحصیلی و رفتارهای پسندیده دینی و اخلاقی دانش آموزان در سطح بالاتری خواهد بود.
,,
هفته پیوند اولیا و مربیان، بهترین و مناسب ترین فرصت برای فراهم کردن زمینه های تحقق همکاری و هم دلی میان خانه و مدرسه است. در سایه پیوند اولیا و مربیان، باید به جلب مشارکت و همکاری صمیمانه پدران و مادران بپردازیم و از توانایی های فکری و علمی و تخصّصی آنان برای تربیت هرچه بهتر فرزندان میهن اسلامی بهره مند شویم. در پرتو همکاری اولیای پرتوان و دل سوز، پیوند میان خانه و مدرسه مستحکم تر خواهد شد و از مشکلات دستگاه تعلیم و تربیت کشور، به میزان چشم گیری کاسته می شود.
,,
ظام تعلیم و تربیت کشور ـ که وسیع ترین و در عین حال مهم ترین نهاد کشور است ـ مناسب ترین بستر را برای مشارکت های مردمی دارد. تربیت، امر خطیر و مهمّی است که عناصر بسیاری در آن دخیل اند. این مسئولیت سنگین، به تنهایی و بدون یاری و مساعدت مردم فهیم و اولیای محترم، به انجام نخواهد رسید. از طرف دیگر، با توجه به اهمیّت بسزایی که مدرسه در شکل گیری شخصیت اجتماعی کودکان و نوجوانان دارد، احساس مسئولیت و توجه اولیای محترم لازم است و مشارکت مستمر اولیا و مربیان است که به تربیت فرزندان شایسته و متعهّد خواهد انجامید.
,,
آری، توسعه مشارکت مردم در آموزش و پروش امری مهم و بلکه اجتناب ناپذیری است. البته مراد از مشارکت نیز صرفا مشارکت مادّی و کمک های مالی اولیای محترم نیست. شاید مشارکت مادّی، کم ترین مشارکتی است که مورد توقّع است. عمده ترین و بیش ترین مشارکت والدین و مردم در امر آموزش و پروش، مشارکت در تحقق هدف های آموزشی و تربیتی است.
,,
تجربیات حاصل از سال ها برنامه ریزی و فعالیت نشان می دهد که هر زمان خانواده ها با احساس مسئولیت و تعلق خاطر فراوان در فعالیت های آموزشی و پرورشی مدارس مشارکت داشته اند، گردش امور در واحدهای آموزشی به نحو مطلوب تری صورت گرفته است. از مهم ترین وظایف انجمن اولیا و مربیان، سازمان دهی، مشارکت و همکاری مستمر پدران و مادران در فعالیت های مختلف آموزشی و پرورشی است.
,,
مسئولیت تربیتی فرزندان تنها به عهده پدر و مادر یا مدرسه نیست، بلکه مسئولیتی است مشترک بین خانه و مدرسه. زمانی فرزندان ما به اهداف عالی تربیتی خواهند رسید که هر دو نهاد، یعنی خانه و مدرسه، احساس مسئولیت کرده، نسبت به وظایف خود هماهنگ عمل کنند و در تربیت کودک روش های یکسانی را به کار گیرند. اگر این هماهنگی بین خانه و مدرسه نباشد، کودک دچار سردرگمی می شود. پس مدرسه، زمانی موفق خواهد بود که از یاری خانواده ها برخوردار باشد. روش های تربیتی مدرسه ـ هرچند در سطح بالا باشد ـ یقینا بدون همکاری و تأیید خانواده ها اثر مثبتی در پی نخواهد داشت.
,,
خانواده ها می توانند با هماهنگ ساختن رفتار خود با برنامه ها و آموزش های مدرسه، نمونه ای عملی برای رشد فرزندانشان باشند. اگر این هماهنگی با مدرسه نباشد و والدین برنامه ای مخالف برنامه های تربیتی مدرسه در پیش گیرند، فرزندان آنها دچار تضادّ می شوند و نمی توانند تشخیص درستی از گفته های ناهمگون در خانه و مدرسه داشته باشند و در انتخاب راه صحیح سرگردان خواهند شد. اگر هر دو نهاد، به طور هماهنگ عمل کنند و در پی گیری های مداوم همکاری مستمرّّ درسی و تربیتی داشته باشند، در اصلاح رفتارهای نادرست کودک و نوجوان و تقویت خصلت های نیک در آنان موفّق خواهند شد.
,,
ایران، دومین کشور جوان دنیاست و یک سوم از جمعیت کشور ما را دانش آموزان تشکیل می دهند. هر اندازه میزان مشارکت اولیا و مربیان برای تأمین وضعیت تربیتی مطلوب بیش تر گردد، و هرچه بر شمار پدر و مادرانی که مایل به مشارکت با مربیان مدارسند افزوده شود، شاهد آموزشی پویاتر، تربیتی کاراتر و نسلی تربیت یافته تر خواهیم بود. در سال های اخیر، رغبت خانواده در امر مشارکت در تعلیم و تربیت افزایش یافته است. این مشارکت نتیجه علاقه مندی پدران و مادران و حسّاسیت آنان نسبت به ثبت نام فرزندان در مدارسی با کیفیت بالاتر است. افزایش میزان حضور در کلاس های آموزش خانواده و کسب دانش لازم در خصوص تربیت مطلوب فرزندان، هم چنین ارتباط بیش تر با مدارس، با هدف آگاهی از وضعیت رفتاری و آموزشی فرزندان و تلاش برای اصلاح مشکلات احتمالی، جلوه های مطلوبی از مشارکت والدین است.
,,
دانش آموز ساعاتی را که در مدرسه می گذراند از معلم، هم کلاسی ها و کارکنان اداری مدرسه تأثیر می پذیرد و در بیرون از مدرسه پدر، مادر، برادر، خواهر، دوستان و فامیل در شکل گیری شخصیّت او مؤثّر هستند. بنابراین ناگزیریم خانه و مدرسه را نه تنها متّصل به هم، بلکه به لحاظ تأثیرگذاری تربیتی مشابه بدانیم. اما، در این میان نقش خانه از اهمیت بیش تری برخوردار است، زیرا ریشه رفتارهای دانش آموزان از خانواده برمی خیزد. محیط و حال و هوای خانه، عامل مؤثّری در روح و روان دانش آموز، و در نتیجه عاملی مؤثر در میزان یادگیری و تعلیم و تربیت است. از این رو معلمان بر این امر، تأکید بسیار زیادی دارند و می کوشند تا با آگاهی دادن خانواده، کیفیت آموزش را بالا ببرند؛ زیرا محیط خانواده پویا، در برگیرنده فرزندانی پویا، متحرّک، شاداب و پرانرژی و با وضعیت تحصیلی بالاست. اما خانواده ای ایستا و یک نواخت، درگیر فرزندانی با روحیه کسل، افسرده و بی تحرّک است.
,انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه