وقتی قرار است به به مرگ بگیرند تا به تب راضی شویم؛
اندر احوالات سرویس های ایاب و ذهاب دانشگاه دولتی بجنورد
مشکلات دانشجوها به قدری زیاد شده است که دیگر یادشان رفته به کیفیت پایین آموزشی ایراد بگیرند .[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از «دانشجویان بیدار»وقتی صبح کلاس دارم مجبورم زودتر از خواب بیدار شوم تا به کلاس برسم .از حالت عادی نیم ساعتی زودتر بیدار می شوم و شال و کلاه می کنم و با این امید که با اولین اتوبوس به دانشگاه برسم راهی ایستگاه می شوم . ایستگاه نزدیک خانه ما جزو ایستگاه های آخری است که اتوبوس دانشگاه می ایستد . خلاصه با هدف اینکه دیگر به دانشگاه دیر نمیرسم و تاخیر نمیخورم خودم را به ایستگاه می رسانم . اتوبوس را از دور میبینم که دارد می آید . به ما می رسد . اما نمی ایستد و به راهش ادامه می دهد . البته اگر هم می ایستاد فایده ای نداشت . چون در اتوبوس کیپ تا کیپ دانشجو ایستاده است .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دانشجویان بیدار,این قسمت کوچکی از مشکلات ایاب و ذهاب دانشجویان دانشگاه بجنورد است .
,,
, ,
مشکلات دانشجوها به قدری زیاد شده است که دیگر یادشان رفته به کیفیت پایین آموزشی ایراد بگیرند . دیگر یادشان رفته به نداشتن آزمایشگاه و کارگاه ایراد بگیرند . تمام هم و غمشان شده است سرویس های رفت و آمد . مسئولان دانشگاه توانستند به خوبی ضرب المثل "به مرگ میگیرند تا به تب راضی شود " را در دانشگاه پیاده سازی کنند . دانشجویان از مهر ماه امسال آنقدر مشکلات آموزشی و رفاهی را تجربه کرده اند که دیگر با اندکی تغییر اوضاع هم کلاهشان را آنچنان به بالا می اندازند که دیگر بر نمیگردد . از کیفیت بسیار پایین غذا و اتاق های به اسم 4 و در عمل 9 نفری بگذریم و صرفا اندکی از وضعیت اسف بار ایاب و ذهاب دانشگاه دولتی بجنورد قلم بزنیم .
,ماجرا از سال 93 آغاز شد . آن وقت اتوبوس هایی که تا قبل از آن رایگان بودند تغییر ماهیت دادند و دانشگاه به بهانه های مختلف تصمیم گرفت هزینه ای را از دانشجو دریافت کند . اما اعتراض دانشجویان و در راس آن جلسه ای ، شبه مناظره باعث شد این قضیه حداقل برای یکسال به تعویق بیفتد . در آن جلسه که پر بود از وعده وعید های ریاست دانشگاه ، این اطمینان به دانشجویان داده شد که اگر هم هزینه ای گرفته شود بنا نیست هرساله به مقدار آن افزوده شود . به هرحال یکسال دانشجویان از زیر بار این هزینه شانه خالی کردند اما مهر سال بعد شد و روز از نو و روزی از نو . سال 94 بعد از کلی کش و قوس و اعتراضات و توضیحات بالاخره دانشجویان پذیرفتند مبلغ 150 تومان را پرداخت کنند که به گفته ی یکی از مسئولان دانشگاه هیچ وقت توقع این نمیرفت که دانشجویان تا این حد با دانشگاه راه بیایند . اما راه آمدند و نوبت به مهر 95 رسید . در این ماه بود که مشخص شد وعده های آقایان چیزی جز دلگرمی ای برای دانشجویان نبوده است .
,هزینه ی ایاب و ذهاب بیش از دو برابر شده بود وکیفیت بسیار پایین تر . بعضی دانشجویان همچنان مقابل پرداخت هزینه مقاومت می کنند و استدلال آنها این است که وقتی هزینه ای پرداخت میکنم که اگر وارد اتوبوس شدم به دلیل ازدحام زیاد ، حداقل بتوانم راحت نفس بکشم . اتوبوس ها بیش از دوبرابر حد معمول دانشجو بار میزنند!! در کنار آن واکنش های تند و زننده رانندگان باعث شده است تا دانشجویان به جای اینکه دغدغه درس و علم را داشته باشند ، دغدغه مسائل صنفی و رفاهی را با خودشان همراه کنند .
,اینک همه منتظر رسیدن روز دوشنبه هستند تا در جلسه پرسش و پاسخی که به همت شورا صنفی برگزار میگردد ، سئوالات خود را از مسئولان بپرسند و حرف هایشان را با آنها در میان بگذارند تا شاید مرحمی بر درد هایشان باشد .
,,
نویسنده:حسین اکبری
,]
ارسال دیدگاه