روایت محرومیت های پزشکی در دورترین شهرستان استان اصفهان/ از آماده به کار نبودن دستگاه نوار قلب تا آشنا نبودن تکنسین های بیمارستان با تجهیزات
مردم مناطق دور افتاده و محروم مانند خوروبیابانک از کمبود امکانات و نیروی متخصص در اکثر زمینه ها رنج می برد و ضرر آن بیشتر نصیب مردمی می شود که در با همه کمبود ها در زادگاه خود مانده اند تا نگذارند رد پای زندگی از این نقطه کویری محو شود.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سفیرخور، مردم مناطق دور افتاده و محروم مانند از کمبود امکانات و نیروی متخصص در اکثر زمینه ها رنج می برد و ضرر آن بیشتر نصیب مردمی می شود که در با همه کمبود ها در زادگاه خود مانده اند تا نگذارند رد پای زندگی از این نقطه کویری محو شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سفیرخور،, سفیرخور،,یکی از مشکلات که سال ها است مردم با آن دست و پنجه نرم می کنند مربوط به حوزه بهداشت و درمان می شود که گاه برای اعزام مصدومان حوادث جاده ای، گاه برای زایمان و گاه برای بیماران بد حال و گاه برای ساده ترین جراحی باید کیلومتر ها راه را بپیمایند و رنج رسیدن به مرکز درمانی را تحمل کنند.
,دو روز پیش محمدرضا فیروزی یکی از همشهریان با سابقه ی 27 سال معلمی با خبرنگار سفیرخور تماس گرفت و از وضعیت خدمت رسانی درمانگاه خیریه شادن یغمایی شهر خور گله مند بود.
,وی ماجرا را به این شرح برای خبرنگار سفیرخور تعریف کرد:
,چهارشنبه هفته پیش پدرم دچار ناراحتی قلبی شد، آمبولانس باید از شهر فرخی به خور می آمد، حضور آمبولانس نزدیک به 40 دقیقه طول کشید و مدام تماس می گرفتیم که چرا آمبولانس نرسیده و پاسخ می دادند که در راه است.
,وقتی راننده آمبولانس آمد عذر خواهی کرد و گفت: «ببخشید من گوشیم خاموش بوده »، خلاصه سر انجام پدرم را به نایین اعزام کردند و در نایین هم دو روز بستری بود و پس از مشاهده وضعیت نامطلوب بیمارستان نایین، خودمان پدر را برای مداوا به یزد بردیم.
,در یزد پدرم بستری شد و مورد معالجه قرار گرفت و با نظر پزشک معالج از بیمارستان مرخص شد و به خور بازگشتیم.
,نزدیک سحر حدود ساعت چهار تلفن خانه به صدا در آمد و مادرم گفت که پدر قلبش درد گرفته. فورا با 115 تماس گرفتم و انصافا ظرف مدت 6 دقیقه به منزل پدرم رسیدند.
,اقدامات اولیه را که انجام دادند با خودم گفتم که بهتر است زودتر به درمانگاه بروم و تا رسیدن آمبولانس به آن جا، پرسنل درمانگاه آماده باشند.
,اولا که نگهبان بیمارستان را از خواب بیدار کردم تا درب را باز کند و بزشک و پرستاران را خبر کند.
,دوما دکتر شیفت برای پدرم نوار قلب تجویز کرد اما متاسفانه ظاهرا پرستار ها کار با دستگاه را بلد نبودند و با معطلی چند دقیقه ای متوجه شدند دستگاه فاقد کاغذ می باشد، در مرحله بعد برای قرار دادن کاغذ اقدام کردند که این بار اندازه کاغذی که برای دستگاه آوردند مناسب این دستگاه نبود و با تماس تلفنی از قسمت دیگری کاغذ مخصوص آوردند.
,با حضور یکی از همکاران اورژانس خور اقدام به گرفتن نوار قلب کردند، بعد از آن متوجه شدم که اتصالات دستگاه را به بدن پدرم اشتباه وصل کرده اند، در نهایت توانستند یک نوار قلب ناقص بگیرند که پزشک شیفت گفت من نمی توان از این نوار تشخیص بدهم.
,در آخر هم به اعتراض دستگاه را برداشتم و در سطل زباله گذاشتم.
,موضوع را از مهیار حاجی مالیان مدیر شبکه بهداشت و درمان شهرستان پیگیری کردیم که ضمن اعلام بی اطلاعی از موضوع گفتند که ماجرا را از رئیس درمانگاه جویا می شوند و پاسخ ما را خواهند داد.
,در تماس بعدی با وی، مدیر شبکه بهداشت بیان داشت که:« من موضوع را بررسی کردم، ظاهر امر این است که دفعه اول که برای نوار گرفتن اقدام کرده اند، نوار در دستگاه گیر کرده است و مجددا مجبور به گرفتن نوار شدند ولی نه از لحاظ زمانی فوت وقت شده و نه اینکه آسیبی به بیمار رسیده است و علی رغم دستور اعزام بیمار را با رضایت شخصی مرخص کرده اند.
,وی افزود: نوار گرفته شده و در پرونده بیمار موجود است و دکتر نیز نوار را مشاهده و تایید کرده است.
,مهیار حاجی مالیان در مورد اعزام به یزد که در سفر وزیر بهداشت به شهرستان مطرح شده بود ملاک را اولویت زمانی و تخصصی موجود در مراکز درمانی عنوان کرد.
,
, سفیرخور: آنچه در بالا خواندید مطالبی بود که محمدرضا فیروزی با ما در میان گذاشت و پاسخ های مسئول بهداشت شهرستان که به ما ارائه شد.
,این که کمبود امکانات وجود دارد چیزی است که مردم کویر با آن کنار آمده اند ولی استفاده صحیح و آموزش استفاده بهینه از وسایل موجود مسأله ای است که نه نیاز به هزینه ای دارد نه موافقت فلان مسئول، فقط همت و دلسوزی خودمان را می طلبد.
,,
انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه