هفتاد و هشتمین کارگاه شاهنامه خوانی در خورموج برگزار شد
هفتاد و هشتمین کارگاه شاهنامه خوانی توسط انجمن ادبی فایز دشتی در فرهنگسرای شهید شهریاری خورموج برگزار شد.[
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازترنم دشتی مسعود بهرامی در این کارگاه که حدود هشتاد بیت از داستان سیاوش توسط فاطمه حسینی و طوباشیرکانی خوانش شد، گفت: در عهد باستان دو « ور » بود ور سرد و ور گرم، که « ور » گذر از آزمون های سخت برای اثبات بی گناهی است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ترنم دشتی,شاهنامه پژوه خورموجی افزود: گذر سیاوش یکی از آن هاست که در زبان پهلوی به آن می گفتند « بَرسَمَگ ور » که آتش را برترین آخشیج می دانستند و آخشیج همان عنصری است برتر از آب، باد و خاک که آتش قدرت پالایندگی و داوری در امور نیک و بد داشته است .
,وی اضافه کرد: در اسطوره های آیینی سه مرد از آتش گذر کردند سیاوش، زرتشت و ابراهیم که زرتشت برای اثبات سه بوخت خود با اندیشه نیک، گفتار نیک و کردار نیک بنا به بعضی روایت ها به درون آتش رفت.
,بهرامی ادامه داد: اسدی توسی ابراهیم را همان زرتشت دانسته و در کتاب قصص قرآن ابراهیم، سیاوش پنداشته شده و در بندهشن آمده است که اورمزد آتش را از اندیشه بیافرید و فروغش را روشنی بیکران آفرید و هفتم آتش را آفرید که درخشش او از روشنی بیکران به جای اورمزد است.
,وی تصریح کرد: در داستان ویس و رامین فخرالدین اسعد گرگانی در قرن پنجم که بازمانده داستانی است از عهد اشکانیان، شاه موبد نیز که بر بانوی خویش، ویس بدگمان است ، او را دلدار رامین می داند و از وی می خواهد برای اثبات بی گناهی خود، به درون آتش رود و کوهی از آتش بنا می کنند اما ویس نمی پذیرد و با رامین پای به گریز می نهد.
,بهرامی خاطرنشان کرد: در زاد اسپَرَم که از متون زرتشتی است آمده که به جز ور گذر از آتش دو ور دیگر هم آمده است که پساخت می گفتند.
,شاهنامه پژوه خورموجی افزود: ریختن فلز گداخته بر سینه و بریده تن با کارد که موبد معروف ساسانی آذر پادِ مهر اسپند آزمون ریختن فلز گداخته بر سینه را به دستور شاپور دوم گذراند که جرم وی این بود که بعضی اندیشه های خود بر نامه مینوی افزوده است.
,وی ادامه داد: گذر از این آزمون در میان مردمان دیگر نیز رواج داشته است از جمله آزمونی ایزدی نزد بابلیان بود به نام ایلونَرو برگرفته از قانون حمورابی که اگر کسی را متهم می کردند به جادوگری و او نمی توانست بی گناهی خود را اثبات کند، می بایست به کنار رودی می رفت و خود را در آن می افکند؛ اگر رود او را فرا می گرفت و غرق می کرد، گناهکار شناخته می شد.
,بهرامی اضافه کرد: اگر زنی شوهردار نیز به جرم رابطه ای متهم می شد، باید برای اثبات بی گناهی خود این آزمون را انجام می داد.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه