گلایه دختر روستا نشین از کم اثر بودن دفترچه بیمه روستاییان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از گام نیوز چند روزی بود که درد به همه اجزای بدنش رسوخ کرده بود سردردهای شدید، کوفتگی بدنش، بی تابی های شبانه  او را آزار می داد اما وسیله ای نبود که او را به دکتر برساند در ضمن اینکه دخترک وظیفه مراقبت از مادر پیرش را نیز برعهده داشت.
چاره ای نداشت از روی اجبار و با باور اینکه این درد با همین داروهای که در خانه بهبود می یابد اقدام ناشیانه به خوردن چند مسکن با هم می نماید غافل از اینکه او با این کارش امکان دارد خود را به آستانه مرگ بکشاند.

دستاورد کار ناآگاهانه او تشدید بیماریش از قبیل خواب آلودگی، تهوع، تشدید سردرد، تغییرات بینایی، کاهش سطح هوشیاری که شایع‌ترین علائم مسمومیت داروئی است می شود.

درد و دل هایش که می شنوم  فقط یک خواسته  دارد و آن اینکه حرف دل ما روستائیان نسبت به «بیمه روستایی» را به مسئولین برسانید؟
او آغازگر دردهای درمانی اهالی روستایی می شود و می گوید:  وقتی بخواهیم نزد پزشکی برویم باید دفترچه درمانی ما مهر تایید توسط نزدیک ترین خانه بهداشت محل سکونت بخورد که بتوانیم به پزشک رجوع کنیم و این خود متحمل هزینه ایاب و ذهاب برایمان می شود، اگر دکترآن جا باشد که رسیدگی می کند اما اگر نباشد که باید صبر کنیم تا مهر تایید مرکز بهداشت درج شود تا بتوانیم به پزشک مورد نیازمراجعه کنیم.

او می گوید راضی هستیم، اما زمان هایی می رسد که ما اگر بی موقع و اورژانسی با توجه به دوری مسافت بیمار شدیم چکار باید انجام دهیم؟ در این حال باید 30 تا 35 هزار تومان آژانس بگیرم و به بیمارستان مراجعه کنیم و آن جا نیز باید آزاد هزینه درمان را پرداخت کنیم مثلا هزینه درمان این مسمومیت دارویی من که دو عدد آمپول و قرص حساسیت بود نزدیک به 70 هزار تومان شد.

این دختر ساکن روستا می گوید: دفترچه روستایی برای کسانی که ساکن روستایی که مرکز بهداری دارند شاید خوب باشد ولی برای روستاهای اطراف اصلا خوب نیست. بنظر شما یک روستایی با درآمد کم بعضی اوقات که می خواهد به پزشک مراجعه کند و دفترچه اش مهر تایید نخورده است و هزینه اش را نیز ندارد چکار باید انجام دهد؟

او با بغض می گوید:  واقعا که در حق ما روستایان بی انصافی و بی عدالتی می کنند و مسئولین در بوق و سرنا که پزشک خانواده بیمه رایگان روستاییان! ما حاضریم بستگی به درآمدمان حق بیمه پرداخت کنیم اما دفترچه درمانی مان مانند دیگر دفترچه ها باشد.
در واقع مشکل دارندگان این دفترچه این است که اگر فردی با این دفترچه به شهر یا حاشیه شهر مراجعه کند مانند آن است که دفترچه ندارد و باید همه هزینه‌ها را از جیب خود پرداخت کند مگر آنکه از سیستم ارجاع به شهر مراجعه کرده باشد.
آیا جرم او این است که اهل روستا است که ارزش بیمه درمانی اش باید کمتر از بیمه شهر نشینان باشد؟ و هیچ گونه خدمات در خور او ارائه نشود در واقع او باید یا درد را به جان بخرد و هلاک شود  یا اینکه تمام مخارج سالیانه خود را صرف درمان خود یا خانواده اش کند؟

بر اساس این گزارش، مقام معظم رهبری فرموده اند: "ما مى خواهیم اگر کسى در خانواده دچار بیمارى شد، بجز رنج بیمارى، درد و رنج دیگرى نداشته باشد" این در حالی است  که شاهد این هستیم که دفترچه های بیمه روستائیان در مطب های پزشکان هیچ گونه جایگاهی ندارد  و نه اینکه دردی به غیر رنج بیماری را درمان کند بود و نبودش فرقی به حال بیمار روستایی دربه در درمان نیز نمی کند.

مدیرکل بیمه سلامت استان بوشهر اخیرا اظهار داشته:  خوشبختانه بیش از 70 درصد جمعیت تحت پوشش ما صندوق روستایی و شهرهای زیر 20 هزار نفر هستند که در قالب نظام ارجاع و پزشک خانواده با آنها خدمت ارائه می کنیم، نمی دانیم تکه کاغذ بی اعتبار به نام دفترچه بیمه روستائی نزد پزشکان چگونه خدمتی  برای روستاییان می توان محسوب کرد؟ اینجاست که باید بگویم دفترچه های بیمه ملامت روستائیان نه سلامت...

متولیان امر باید فکری به حال درمان روستائیان نمایند تا فقط آن ها درد بی درمان خود را متحمل شوند نه اینکه هزینه های هنگفت درمان با دفترچه های بی اثر را نیز تحمل کنند.

..........................

گزارش: عذرا شباب

انتهای پیام/