مخاطب با مطالعه «ارمیا» با شخصیتی ملاقات میکند که نوع دینداریاش پسندیدنی و ناب است. در یک نگاه کلان، گویی ارمیا همان است که باید میبودیم اما نیستیم!
آقا متوجه میشود و استکان چای را نیمه تمام روی سینی میگذارد و اشاره میکند که اهل محل داخل شوند.
«مولوی قمرالدین! یادتان هست که من آمدم به مسجد شما؟ به شما گفتم که بین دوازده ربیع که شما جشن می گیرید و هفده ربیع که ما، این پنج روز - یک هفته را عید اعلان کنیم. ش…
صفحه 1 از 1