به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا ؛ عبدالله ایزدپناه، آزاده روستای بوچیر از توابع شهرستان پارسیان، در گفتگو با خبرنگار پارسیان خبر، با اشاره به اینکه در دوران پایان خدمت سربازی، اسیر دشمن شدم، گفت: متولد سال ۱۳۴۲ در روستای بوچیر هستم که در ۲۰ اردیبهشت ۱۳۶۵ به خدمت مقدس سربازی اعزام شدم، که در روزهای پایانی خدمت، در پاتک دشمن بعثی و در ۲ مرداد ماه ۱۳۶۷، به اسارت در آمدم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , پارسیان خبر,ایزد پناه به نحوه اسارت خود توسط دشمن اشاره و اظهار کرد: با توجه به اینکه نوبت مرخصی من فرا رسیده بود و فرمانده گروهان اصرار بر مرخصی رفتن من داشت، اما من می خواستم که تا پایان دوره خدمتم که نزدیک شده بود در منطقه بمانم، و انگار که تقدیر بود، اسیر شوم.
,وی، رفتار بعثی های عراقی را به دور از انسانیت و جوانمردی دانست و اظهار کرد: دشمن، دشمن است و هیچ انتظار مروت و جوانمردی از او نباید داشت و هر شکنجه ای که در ذهنشان می گذشت، روی اسیران ایرانی آزمایش می کردند.
,آزاده پارسیانی، رحلت حضرت امام خمینی(ره) را تلخ ترین خاطره دوران اسارت دانست و افزود: هنگامی که خبر رحلت حضرت امام(ره) به گوش اسرای ایرانی رسید، همه روزنه های امید از محو شد، و این خاطره ی تلخ از زمان اسارت در ذهنم باقی مانده است.
,ایزدپناه، مدت اسارت خود را ۲۷ ماه اعلام و تصریح کرد: در این مدت دوشب در میان، تلویزیونی را به آسایشگاه می آوردند و اخبار و اطلاعات ایران را ، راست یا دروغ از تلویزیون عراق دریافت می کردیم.
,وی، با ادای احترام به یوسف علیزاده، جانباز ۷۰ درصد بندر کنگی و هم سلولی خود گفت: شیرین خاطره دوران اسارتم نیز، پرستاری از این جانباز گرامی بود که می توانستم با عشق به او خدمت کنم.
,آزاده پارسیانی، مشکلات آزادگان را تمام نشدنی دانست و خاطرنشان کرد: مشکلات تمام نمی شود و همانطور که در دوران اسارت با آن کنار آمدیم، امروز نیز باید با آن کنار بیاییم ولی مسئولین اندکی پیگیر مشکلات این آزاد مردان باشند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه