به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زریوار خبر، سلام ای گردنه نفس گیر و بهمن خیز! سلام ای قلّه برفگیر و غم انگیز! سلام گرم من بر تو ای سردترین نقطه خاطراتم! این صدای خفته در نطفه ای است که از گلوی خشکیده ام بر می خیزد. تونل رؤیایی هورامانی ام، در گذرگاه تاریخ، قلب تپنده «هزارانی» ام، دل به مهر تو زده ام، ای «ژالانه» ماتمزده ام! نیک می دانم که با آمدنم، خواب وطنم تعبیر یابد، می دانم که من آنم که حیاتم مرگ توست، آغاز من، پایان توست، تولّدم یعنی بدرقه ات، آمدنم یعنی رفتن خاطره ات؛ خاطرات تلخ و شیرین، روزهای شاد و غمگین، همه را من درو خواهم کرد ای لانه من ژالانه ام! تو دروازه هورامان بودی، میزبان مهمانان بودی، مردمانت به تو که پا گذاشتند صلوات بر پیامبر(ص) فرستادند، به شکر آنکه به سلامت به وطن قدم نهادند! امّا تو ای دوست دیرینه من! ای همجوار بی کینه من! پیوسته نامهربان بودی، مقتل جان و مال آنان بودی، سوگند یاد کردی که هر سال، سهم خود از جانشان برگیری، تو از نسل قلّه های سردسیری، تحفه ات کولاک و تگرگ و سیه باد بود، در ندایت، داد و بیداد و فریاد بود، تو مخزن برف های طویل العمری، آسمان تا ابرو در هم کشید سفره دل برای برف ناخواسته گستردی و برای شادی لحظه های بهار گردشگران، زمستان هورامان را بهانه کردی و امّا من ای دوست من! سالها گمنام زیستم، تونلی بودم در گذر خاطره ها، تونلی همیشه در رؤیاها، رؤیای مسافران زمستانی، آرزوی زائران «پیرشالیار»، خواب خوش شبهای هورامانگردان، گرچه کسی از درونم خبر ندارد نام من امّا در نقشه های کاغذی اثر دارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,,
ارسال دیدگاه