تنگ است دلم برای صدایی که روزگاری از این حنجرهها بلند میشد.خوب که نگاه میکنم میبینم این منم که ایستادهام و باز آن منم که خم شدهام و دستان نفس خویش را میبوسم.
صفحه 1 از 1