به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از تفتان ما، روز دوشنبه 12 تیر امسال، شرکت فرانسوی توتال قرارداد توسعه فاز ۱۱ پارس جنوبی با ایران را در قالب الگوی جدید قراردادهای نفتی(IPC) امضا کرد. در این قرارداد ۴.۸ میلیارد دلاری، سهم شرکت توتال بهعنوان رهبر کنسرسیوم توسعه فاز ۱۱ پارس جنوبی ۵۰.۱ درصد، سهم CNPCI چین ۳۰درصد و سهم شرکت پتروپارس ۱۹.۹درصد است. پارس جنوبی بزرگترین منطقه گاز طبیعی در جهان محسوب می شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, تفتان ما,یکی از نقاط کور این قرارداد که کمتر کسی به آن ورود کرده مربوط به سند رازداری و حفظ محرمانگی است که می بایست در شورای عالی امنیت ملی نیز به تصویب می رسید. بنا به تجربه و سوابق منفی عملکردهای شرکت توتال در حوزه نفتی در کشورمان، مقام معظم رهبری طی نامه ای، رهنمودهایی را پیش از انعقاد این قرارداد بیان فرموده بودند که مشخص نیست این رهنمود ها در این قرارداد لحاظ شده است یا خیر. شرکت توتال بعنوان کارفرما، می بایست تعهد حفظ اطلاعات مخازن ایران را در این قرارداد لحاظ می کرد. اگرچه روز 12 تیر وزیر نفت اعلام کرد «همه مراحل لازم برای اخذ مجوزها برای امضای این قرارداد از طریق شرکت ملی نفت ایران طی شده است» اما در این موضوع یعنی حفظ اطلاعات مخازن ایران، هیچگونه شفاف سازی صورت نگرفته است. کلاهی هم که توتال قبلاً بر سر ایران گذاشته بود در همین خصوص بود.
,علی ای حال قرارداد توتال میخواهد با نادیده گرفتن این تخلف، این بار کلاه را به قواره IPC در آورده و یکبار دیگر به سر خودمان بگذارد. توتال می خواهد هم از توبره جمهوری اسلامی بخورد و هم از آخور قطر. بی جهت نیست که مدیرعامل توتال در مصاحبه خود پیرامون امضاء این قرارداد می گوید: «این قراردادها، جذابیتهای خاصی برای ما دارند... ما در قرارداد، ریسک بازگشتپذیری تحریمها را محاسبه و لحاظ کردیم».
,خوب است که به سابقه و علل این کلاهبرداری نفتی نیز نظری بیندازیم. طرح اولیه توسعه میدان گازی مشترک پارس جنوبی را برای اولین بار شرکت توتال در اختیار ایران قرار داد. شرکت توتال بطور هدفمند از ارائه اطلاعات مهم لایه های گازی مشترک این میدان به ایران که بر روی مرز آبی ایران و قطر قرار داشت خوداری کرد. لایه های گازی مشترک این میدان از سوی شرکت توتال در عمق آبهای ایران تعیین شد در حالیکه این لایه ها بر روی مرز آبی ایران و قطر قرار داشت و میدانی بود که بهره برداری از آن، سهل الوصول و کم هزینه به شمار می رفت و به لحاظ بازدهی نیز زمان بسیار کمتری می برد.
,شرکت توتال با مخفی کردن اطلاعات واقعی این میدان گازی، دو هدف را دنبال میکرد؛ از یکطرف، بدلیل مشارکتش در قرارداد توسعه میدان گازی با کشور قطر، قصد داشت که طرف قطری برداشت هر چه بیشتری از این میدان مشترک کند و از طرف دیگر، با دادن آدرس غلط به ایران، چاه های گازی قطر را که توتال در آن سهیم بود از تاثیرات بهره برداری ناحیه ایران حفظ کند. میدان گازی پارس جنوبی از چهار لایه گازی برخوردار بود اما به مدت نزدیک به 10 سال ایران بدلیل اطلاعات غلط هدفمند شرکت توتال، نتوانست از بزرگترین لایه گازی این میدان برداشت کند.
,عملکرد شرکت توتال از نظر میزان خسارات وارده به صنعت نفت و گاز ایران سوء عملکردی بی نظیر و غیر قابل جبران در طرف ایرانی محسوب میشود. در حالیکه منابع گاز پارس جنوبی، منابع مشترک ایران و قطر محسوب میشود اما کشور قطر در بهار سال 90 که حدود 10 سال زودتر از ایران بهره برداری از این منابع را آغاز کرده بود به یمن حضور توتال و اشتراک با این شرکت، سطح تولید خود را به 750 میلیون متر مکعب رساند و بزرگترین تولید کننده گاز مایع جهان محسوب می شد. در همان مقطع زمانی، میزان تولید گاز ایران از این منابع تنها 245 میلیون متر مکعب بود. نقش توتال در قراردادهایش با ایران و دادن اطلاعات غلط لایه های گازی، بخوبی در اختلاف سطح تولید گاز بین دو کشور نشان داده می شود.
,در اردیبهشت ماه سال گذشته علی اصغر ابراهیمی معاون سابق وزیر نفت با اشاره به عملکرد شرکت توتال در دادن اطلاعات غلط هدفمند به طرف ایرانی در میدان پارس جنوبی گفت: «ایران فاز 2 و 3, 4, 5, 6, 7, 8 را در وسط میدان حفاری کرد و بعد متوجه شدیم که ما از لایههای مستقل (غیرمشترک) در حال برداشت گاز بودیم و قطر از لایه مشترک گاز تولید میکرد. به این صورت که ایران چاههای خود را در لایه١k و 2k حفر کرده است که لایه مستقل گازی محسوب میشود، اما قطر چاههای خود را در لایه 3k و 4k که در لایه مشترک است حفر کرده است و روزی حداقل 25 میلیون متر مکعب گاز و 40هزار بشکه میعانات گازی از سمت ایران مهاجرت میکند... این، به دلیل آن است که ما محل سکوها را اشتباه انتخاب کردیم».
,منصور دفتریان, رئیس انجمن مهندسی گاز ایران چند سال پیش در مصاحبهای اعلام کرد: «در میدان گازی پارس جنوبی چهار لایه گازی وجود دارد, اما 10سال است که ایران از بزرگترین لایه گازی این میدان برداشتی نداشته چرا که طرح شرکت توتال برای برداشت کامل نبوده و کسی هم متوجه این موضوع نشده است. هیچ شک و شبههای وجود ندارد که این کار شرکت توتال فرانسه عمدی بوده است».
,اگرچه مخالف سرمایه گذاری های خارجی نیستیم اما از بابت نیات توتال قدری نگرانیم. توتال که تجربه مکفی در کلاه گذاشتن بر سرمان دارد این بار می خواهد این کلاه گذاشتن را در قالب الگوی جدید قراردادهای نفتی(IPC) تجربه کند . بیم آن می رود که پس از پایان ساخت و سازهای پالایشگاه های گازی در پارس جنوبی، دیگر گازی در این میدان برای پالایش باقی نمانده باشد و برای سالیان، ایران از امکان استخراج گاز محروم شود.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه